( 390 ) 



Glandibus et purae rarstvs prociimbere Ijmpliae? 



An reliqnas terras conservât arnicas, et urbes , 



Sed genus Aasonium, Remulique exturbat aliimnos? 



Quid reputemas enim? Duo sunt quibus extulit ingens 



Roma caput, virtus belli, et sapientia pacis. 



Sed virtus agitata domi, et socialibus armis, 



In fréta Sicanise, et Carlhaginis exiit arces. 



Ceteraque imperia, et totuin simul abstulit orbem. 



Deinde , velut stadio victor qui solus Achaeo 



Languet, et immota secum virtute fatiscit: 



Sic itidem Romana manus , contendere postquam 



Destitit et pacem longis frenavit habenis, 



Ipsa domi leges et graia inventa retractans „ 



Omnia belloram terra, qusesita, marique 



Prsemia consilio, et molli ratione regebat. 



Stabat in his, neque enim poterat constare sine ipsis , 



Aut frustra uxori , mendaxque Diespiter olim , 



Imperium sine fine dedi , dixisse probatur. 



Nunc igitur qui res Ronianas iraperat inter , 



Non trabe, sed tergo prolapsus, et ingluvie albus, 



Et studia et sapiens bominum noraenque genusque , 



Omnia abire foras , atque Urbe excedere jussit. 



Quid facimus? Graios , hominumquerelinquimus urbes. 



Ut Romana foret magis his instructa magistris: 



Nunc Gapitolino veluti turbante Camillo 



Ensibus et trutina Galli fugere relicta, 



Sic nostri paiare senes dicuntur , et ipsi 



Ut ferale suos onus exstirpare libellos. 



Ergo Numantinus, Libycusque erravit in isto 



Scipio, qui Rudio crevit formante magistro, 



Cetera et illa manus bello fecunda secundo , 



Quos inter prisci sententia dia Catonis 



Scire adeo magni fecisset , utrumne secundis ,. 



An magis adversis staret Romana propago. 



Scilicet adversis, nara cum defendier armis 



Suadet amor patrise, et captiva penatibus uxor, 



â 



