( 392 ) 



Convenit ut vespis , quarutn domus arce Monetœ, 

 Turba rigens strictis per lutea corpora telis. 

 Ast ubi apes secura rediit , oblita favorum. 

 Plebs, materque una sornno moriuntur obeso. 

 Romulidarum igitur longa et gravis exitium pax. 

 Hoc fabella modo pausam facit, optima posthac 

 Musa, velim luoneas, sine quâ mihi nulla voluptas 

 Vivere , uti quondam Lydus dum Smyrna peribat, 

 Nunc itideiu migrare velint vel denique quidvis , 

 Ut Dea, quaere aliud , tantum Boiuana Caleno 

 Maenla , jucundos pariterque averte Sabinos. 

 Hœc ego tum paucis Dea me dignatùr , et infit : 

 Pone metus œquos , cultrix mea summa tyranno. 

 Haec instant odia , et nostro periturus honore est. 

 Nam laureta Numse, fontesque habitamus eosdem, 

 Et comité Egeria ridemus inania cœpta. 

 Vive , vaie manet hune pulchrum sua fama dolorem 

 Musarum spondet chorus, et Komanus, Apolio. 



