( 397 ) 

 Seductos voce ad sceptrum revooare paternâ 

 Crebrô tentabas, sed surda rebellio mansit, 

 Obdurata bono sic ausa resîstere régi , 

 Usque adeône rapîs , vesana superbia , mentes ? 

 Lilîfera aërios scandebant agmina montes, 

 Immensosque ad conatus stupuêre pyrenes ; 

 Callîca jam pubes ventura trophaea canebat , 

 Visa et ubi fuerat , vis seditiosa refugit , 

 Ad latebrasque probrum et rabiem latùra remotas , 

 In Gadetanos se muros injicit, undè 

 Clamât et insanit , nisuque furente reluctans 

 Saepiùs et frustra tellurem sanguine inundat ; 

 Intereà dux Borbonius ferit agmina et arces ; 

 Mitis et alta viget, viget inconcussa vire mens, 

 Hune mirantur , amant omnes , omnesque sequuntur 

 Impuisi qub spes et amer virtusque traliebant ; 

 Impavidum medios mavortius ardor in hostes 

 Sœpe tulit , sed amica Minerva tegebat amatum , 

 Adstabatque parata truces inhibêre sorores. 



Hispalis et Gades, quae rex convicia passus 

 Sit vester, vos plus aliis vidistis, et orbi 

 Dicetis , fuso verba inter singula fletu ! 

 Intrepidus domitor terram victricibus armîs * 

 Pervolat Hesperiam , nec erant obsistere tanto 

 Qui potuêre duci, quas dat generosus olivas 

 accipiunt, rogitant Fernandi ut vincula rumpat.... 

 Quamque diu abjecit furibunda rebellio pacem 

 Per tela atque ignés , sub bomborumque boatu 

 Imposuit victor , mente aversante , severus ; 

 Sedilio extremum Lernœa ut bellua virus 

 Tum vomitans animam stygias efïlavit ad umbras, 

 Et vitam veniamque imploravêre rebelles ; 

 Austrinis omen subitb resplendet ab oris , 



26 



