FICUS SURINGARII. 



de Heer M. Witte, EJortulanus aan dien tuin, hare ver- 

 wantschap nader trachtend te bepalen, de overtuiging kreeg, 

 dat hem eene nog onbeschreven Vijg was toegezonden, en 



dat hij daaraan turn den naam van den Leidschen Hoog- 

 leeraar in de Kruidkunde, "YV. F. R. Suringar, verbond. 



Ficiis Sv/rvngarii heeft eenige verwantschap tot F. subra- 

 semosa Bi., en F. variegata Dl. , maar wijkt toch van beiden 

 af, door hare vliezige - - niet leerachtige — en daarenboven 

 naar het cirkelronde — niet naar het langwerpige — over- 

 hellende bladen. Buitendien is de bovenvlakte dier werktuigen 

 bij F. Suriïiffar'ti met duidelijke, ook met het ongewapend 

 oog zichtbare, witte borsteltjes bezet, bij de beide andere 

 genoemde soorten daarentegen geheel kaal. 



Hun schoonste sieraad ontleenen de bladen onzer nieuwe 

 Vijg aan het kontrast tusschen de glanzig groene bovenvlakte 

 en de fraai-rozeroode nerven en aderen , die zich daarin naar 

 alle zijden een weg banen. Uit den top des bladsteels ziet 

 men 5 van die nerven, als staafjes van een waaier, zich 

 naar buiten begeven, en, naar mate zij den omtrek naderen, 

 al fijner en fijner takjes uitzenden, tot zij zelven eindelijk in 

 allerfijnste aderen worden opgelost. Verbeeld u dit roode 

 adernet uitgespreid op eene vlakte van het helderst , vrolijkst. 

 glanzigst groen — op bepaalde plaatsen, d. i. in het midden 

 van elke, tusschen twee steviger nerven besloten, ruimte, 

 getemperd door een zilverwitten weerschijn, waarop de sneeuw- 

 witte borsteltjes al weder sprekend te voorschijn komen — en 

 Gij zult U een denkbeeld kunnen maken van den aangenamen 

 indruk, dien Ficus Suringarii te weeg brengt. 



Daarbij komt dan nou', dat de bladen onzer Vijg, even 

 als die van vele andere soorten, vrij groot zijn en iets 

 statigs hebben, hoewel aan den anderen kant al weder de 

 lange bladstelen aan het geheel eene zekere losheid mede- 

 ui. 



