FICXTS SI'llINGAUH. 



deelen, en maken dat de statigheid niet in stijfheid ontaardt. 

 Het grootste blad, dat wij van F. Suringarü ter bezichti- 

 ging kregen, had een bladsteel van 11 centim., en eene schijf 

 waarvan de breedte 17 en de lengte 21 cent. bedroeg. Uit 

 de afmetingen der schijf laat zich gemakkelijk afleiden , dat 

 de volwassen bladen onzer plant ten naaste bij cirkelrond 

 zullen wezen. Dit is dan ook inderdaad het geval , maar wij 

 belmoren er dan toch bij te voegen, dat zij aan hun voet in 

 twee afgeronde lobben , en , naar boven , min of meer onver- 

 wacht in eene punt uitloopen , zoodat zij eigenlijk de gedaante 

 van een cirkel zoowel als die van een harten-aas in zich 

 vereenigen. De rand der bladen is oppervlakkig-ingesneden , 

 d. w. z. draagt eene reeks van op elkander volgende, nu eens 

 wat grootere, dan eens wat kleinere tanden , die van elkander 

 veelal door bochtige inhammen gescheiden zijn. - Voegen 

 wij bij deze beschrijving nu alleen nog , dat de vorm der 

 jongere bladen van F. Suringarii dikwerf meer naar het 

 eironde dan naar het hartvormige overhelt , dan hebben wij 

 onze schets van die werktuigen voltooid. 



Hij , die zich nu een exemplaar van onze Vijg aanschaft , 

 en dit dagelijks met eenige aandacht beschouwt, zal ontwa- 

 V&n, dat elk nieuw blad, dat door de plant als ware het 

 naar buiten wordt geschoven, aanvankelijk tusschen twee 

 groene blaadjes van een geheel anderen vorm is ingesloten; 

 dat die blaadjes echter later afvallen en een paai' dwarse 

 litteekens op den bladsteel achterlaten. Het is misschien 

 overbodig, onzen Lezers te herinneren, dat die beschuttende 

 werktuigjes geheel overeenkomen met die, welkt- wij reeds in 

 den eersten Jaargang van dit Tijdschrift voor Begonia Lapey- 

 ronsü beschreven hebben, en dus den naam van steunhlaadjes 

 belmoren te dragen. 



Misschien vraagt nu deze ui' gene belangstellende Lezer of 



IK. :i 



