

FICUS 3URINGABII. 



Mocht het dus gebeuren, dat F. Suringarii ook bij ons 



hare bloemen tot ontwikkeling' bracht, dan zouden wij , even 

 als bij den gewonen Vijg", uit stam en takken eenvoudig - 

 urnvormige werktuigen naar buiten zien komen, en zou het, 

 met het ooi;- op de sierlijkheid , alleen de vraag kunnen 

 wezen, of die organen hier met fraaie kleuren geteekend zijn. 



Voor het oogenblik nu weten wij daarvan niet^ te zeg; en, 

 maar er bestaat veel kans voor het vermoeden , dat het niet 

 zoo wezen zal. 



De Vijg, die het onderwerp van dit opstel uitmaakt, is 

 niet de eenige, welke door de eilanden van den O. Indischen 

 archipel of door het vaste land van Indië wordt opgeleverd. 

 Alleen in de Flora van Xed. Indië en die van Sumatra toch 

 van den Hoogleeraar Miquel, vinden wij niet minder dan 

 "243 soorten van Vijgen (in den ruimen zin) beschreven. 

 Daarenboven is de verspreiding der hier bedoelde planten 

 zelfs niet eenmaal tot Azië bepaald , maar strekt zij zich ook 

 over Afrika en Amerika uit. Ook in die werelddeelen be- 

 loopt het getal soorten honderdtallen , en men kan dan ook 

 met recht verzekeren , dat het geslacht der Vijgen tot een 

 der uitgebreidste van het Plantenrijk behoort. 



De Vijgen tieren voornamelijk in heete gewesten , waar 

 zij , in eeuwenheugende wouden , met andere planten de rol 

 van lianen vervullen , of zich als alleenstaande zuilen voor- 

 doen , wier uitgespreide kroon door tal van loodrecht neer- 

 hangende en in den bodem doorgedrongen luchtwortels onder- 

 steund wordt. Opmerkelijk zijn , in dit laatste opzicht, vooral 

 Ficus Benjamina, indica en elastica, omtrent welke Junghxhn 

 in zijn » Java" zich aldus uitlaat: «Onderscheiden zich an- 

 dere boomen door de hoogte , welke zij bereiken of door de 

 schoonheid hunner bloemen . de meeste Ficus-soorten daaren- 

 tegen kenmerken zich, bij mindere hoogte, door den grooten 



III. n 



