



ERIANTHUS RAVENNAE. 



verschuldigd is. Ook in grootte schijnen zij het te verliezen , 

 hoewel takken , door Sputöerber nabij Napels verzameld , 

 pluimen van 0.40 el lang" dragen, die eveneens met een 

 zeer digt en zilveraehtig haarbekleedsel bezet zijn. Onze 

 plant is op dit oogenblik nog niet volkomen genoeg ontwik- 

 keld om bet laatste punt met juistheid te kunnen bepalen. 



Voor een viertal jaren ontvingen wij van den botaniseben 

 tuin te Parijs bet zaad van deze ons toen nog onbekende 

 plant, onder den naam van SaccAarum Bavennae Linn. In een 

 warmen bak gezaaid , kwam het spoedig op , en , zouder verder 

 naar den oorsprong der plant te vragen en alleen op den 

 naam Saccharum. , welke aan eene soort van Suikerriet denken 

 deed , afgaande , werden onze voorwerpen naar de warme kast 

 gebragt. — Ze groeiden er, ja — maar 't was gras en 

 't bleef gras , dun en spichtig , zonder zich door iets bijzon- 

 ders te onderscheiden, zoodat ze, luttel geacht, tegen den 

 winter tusschen andere planten in, en uit het gezigt geraak- 

 ten. — Dit » uit het gezigt geraken" nu is meestal even 

 goed als een doodvonnis. Planten , die zwak of ziek zijn , 

 worden daardoor aan de vergetelheid prijs gegeven; blijven 

 onder den invloed , die haar achteruitgang misschien deed 

 ontstaan, en worden ten slotte weggeworpen. Het is eene 

 zeer verkeerde gewoonte, waaraan de meeste kweekers zich 

 schuldig maken , de zieke planten — omdat men zich daar- 

 voor schaamt — achteraf te zetten. Schaamt men zich dan 

 voor zieke kinderen , of brengt men een zieken huisgenoot 

 naar het slechtst voor zieken ingerigt vertrek , naar den 

 kelder b. v. ' 7 



Het ging er onze grasplanten dan ook naar. Eéne bleef 

 er over, en die zag er, toen ze in 't voorjaar weer voor den 

 dag kwam, dan ook zoo ongunstig uit, dat haar lot reeds 

 was beslist, toen het ons — zeker wel wat laat — in de 



16 



