CIKBHOPETALÜM PAHl'DII. 



stengel naar boven rijst, en weder anderen, die geen bloemen 

 voortbrengen , maar door een groot fraai blad worden ge- 

 kroond. Gene moeten als ouder, deze als jonger beschouwd 

 worden; eene opvatting, voortgevloeid uit de waarneming, 

 dat het blad hier altijd aan den bloemstengel voorafgaat , ja 

 zelfs wordt afgeworpen alvorens zelfs de aanleg tot dien 

 bloemstengel zichtbaar wordt. Van daar dan ook bet bleeke 

 litteeken, dat aan den top van eiken ouderen knol wordt aan- 

 getroffen; het is de plaats, vroeger door een blad ingenomen. 



Uit het vorenstaande nu vloeit van zelf voort , dat , op 

 onze teekening, het jongste einde des kruipenden stengels 

 naar links, het oudste naar rechts gekeerd is, en verder dat, 

 terwijl de achterste of oudste der drie knollen met ontloken 

 bloemen prijkt, de daarop volgende die bloemen nog slechts 

 in den toestand van knop doet aanschouwen. 



Elke knol onzer Cirrliopdulum brengt nimmer meer dan 

 één langwerpig-elliptiscb , leerachtig, in volwassen staat 36 

 cent. lang en 10 cent. breed, blad voort, en dit wordt dus , 

 na afgeworpen te zijn , door geen ander vervangen. Juist 

 gesproken , is dit blad reeds aanwezig- , lang- vóórdat de 

 groene rolronde scheut, die het draagt, den vleezigen vorm 

 van later heeft aangenomen, ja, men kan met volle recht 

 aannemen, dat de bouwstoffen, waaruit die knollen langza- 

 merhand ontstaan , door het blad geleverd , d. i. ten gevolge 

 van het zoog-enaamde ademhalingsproces aan den dampkring 

 onttrokken worden , altijd onder dien verstande , dat de anor- 

 ganische elementen der luchtzee door bet blad tot organische 

 verbindingen worden saamgevoegd. 



Wenden wij ons nu tot de bloemen onzer plant, dun zien 

 wij, dat deze ten getale van acht of meer aan den top ih'us 

 roodachtigen en van afstand tot afstand met kleine groene 

 blaadjes bezetten steel schermswijs bij elkander zitten. Elke 





