LA.MPBOCOCCUS WEILBACHII. 



in , weder iets ter vereenvoudiging in de nomenclatuur der 

 Bromeliaceeën te hebben kunnen bijdragen. 



De reden, waarom wij den naam van Aechmea Weilbachii, 

 welke onze plant oorspronkelijk droeg, in dien van Lum- 

 prococcus Weilbachii veranderd hebben, ligt hierin, dat men 

 tegenwoordig, onder den naam van Aechmea, Bromeliaceeën 

 met eene zijdelingscbe bloempluim verstaat, en alle soorten, 

 die , niettegenstaande het bezit eener eindelingsche pluim , 

 vroeger met denzelfden geslachtsnaam bestempeld werden, 

 tot eene afzonderlijke groep vêreenigd heeft , waaraan de 

 naam van Lamprococcus (d. i. woordelijk vertaald , Schoon- 

 vrucht) gegeven werd. Voor het overige werd onze plant , 

 reeds door Didbichsen , naar den hortulanus van den plan- 

 tentuin te Kopenhagen , Weilbach , genoemd. 



Aan Lamprococcus 4 Weilbachii komt onder hare verwanten , 

 d. i. L. ffïomcralus Beer, L. miniatv,s Beer, L. fiilgens 

 Beer , L. corallinus Beer en L. ramosus Beer , de eere- 

 plaats als sierplant toe. In volwassen staat hebben de bloei- 

 ende exemplaren eene hoogte van § meter , en bestaan zij , 

 zooals uit onze ongekleurde schets gezien wordt , uit een 

 twintigtal bladen, die eene soort van bekervormig geheel 

 vormen, uit welks midden de prachtig gekleurde bloemst en- 

 gel oprijst. Aan elk blad onderscheidt men een zeer bree- 

 den doornig-getanden voet of scheede , en eene lintvormige 

 schijf, die eerst een weinig toegesnoerd is, weldra echter 

 weder breeder wordt , en naar boven meer of minder plot- 

 seling in eene scherpe punt uitloopt. De grootste bladen 

 zijn c. 3 — 4 decimeters lang, en in hun midden 3 — 4 cen- 

 tim. breed. Allen keeren zij zich, van af eene zekere hoogte, 

 met een sierlijken bocht naar buiten , en zijn zij van onder 

 een weinig bleeker dan van boven. 



De bloemstengel , scharlakenrood van kleur , is aan zijn 



