MANETTIA MICANS. 



levend gezien werd. De oudst bekende der drie is M. bicolor 

 Paxt., afgebeeld in Paxton's Magazine of Botany , X, t. 27, 

 a° 1843, en van Houtte's Flore des Serres et des Jardins 

 de V Ewrojpe , II, t. \I, a° 1846, en, onder bijvoeging van 

 eenige analytische figuren , beschreven door Lemaire in een 

 zeer weinig bekend werkje, getiteld Hortus tan Ilontteamts , 

 waarvan slechts twee afleveringen [eene in Nov. 1845 en 

 eene tweede in April 1846] te Gend het licht zagen. — 

 De tweede soort vindt men , onder den naam van Maneltia 

 miniata Ch. Lem. beschreven en afgebeeld in de Flore des 

 Serres, VI, t. 317. — M. bicolor heeft half scharlakenroode . 

 half goudgele, M. miniata licht karmozijnroode bloemen. 

 Beide soorten zijn echter reeds sedert geruimen tijd uit de 

 tuinen verdwenen. 



Manettia micans is wel is waar eene kasplant, maar kan 

 toch , in overeenstemming met de temperatuur harer vrij hoog 

 boven de oppervlakte der zee verheven standplaats, vrij wat 

 minder warmte verdragen dan andere gewassen uit de keer- 

 kringsgewesten. Eene Kaapsche kas is zekerlijk voor bare 

 kuituur voldoende. — Des winters vooral houde men de plant 

 niet te warm , begiete men haar weinig , en plaatse men haar 

 op eene goed verlichte plek. De zorgen , des zomers aan te 

 wenden , zijn niet van bijzonderen aard. Alleen zij men er 

 op bedacht, dat onze plant altijd een steunsel vinden moet 

 om tegen op te klimmen. Men kan daartoe al zoodanige 

 toestellen aanwenden als voor Tropaeolums gebruikelijk zijn. 

 De vermenigvuldiging geschiedt door middel van stekken of 

 zaden. O. 



