

IETS BETREFFENDE HET KWEEKEN VAN P.\LMEN. 



andere stilstaande. De laatste werd in water gezet , de eerste 

 bleef in den gewonen toestand. En nu? De gezonde plant 

 is nog , ja we zouden zeggen gezond , als we niets beters 

 voor oogen hadden; zij heeft 3 bladeren, elk gemiddeld 1.15 

 el lang; die welke stilstond, in 't voorjaar van 1864 kwij- 

 nende was, en in water geplaatst werd, heeft nu zeven bla- 

 deren van 1.60 el lang! en er ligt een waas van gezondheid 

 over. Beide planten stonden digt bij elkander , en waren dus 

 overigens geheel onder dezelfde behandeling. Twee planten van 

 Martinezia caryotaefolia leverden hetzelfde verschijnsel, alleen 

 met dit verschil , dat beide gezond en in groei waren. De 

 bladeren van die, met welke de proef genomen werd, zijn be- 

 duidend langer, de zijblaadjes veel grooter en breeder, zelfs 

 de doornen zijn sterker ontwikkeld en het stamgedeelte heeft 

 meer in lengte gewonnen. Deze twee vergelijkende proeven 

 hebben natuurlijk als zoodanig de meeste waarde ; wij konden 

 er echter toen niet meer nemen , aangezien daarvoor twee 

 planten van gelijke sterkte noodig zijn. 



Eene Calamus oblongus van p. m. 2 el hoog, was geel- 

 achtig- en blijkbaar niet gezond ; ze is nu donker groen en 

 groeit sterk. Hetzelfde was het geval met eene jonge Livi- 

 stona Hogendorpii , welke niet dan zieke bladeren ontwik- 

 kelde. Die er nu uitkomen zijn goed gezond. Thrinax 

 parvijiora ging het evenzoo; trouwens, deze plant treft men 

 over 't algemeen meer geelachtig- dan groen aan. Eene 

 Acrocomia guianensis groeide yroeger vrij goed ; hare bladeren 

 waren echter niet langer dan hoogstens 1.30 el. Nu zijn 

 er nieuwe aan van 2 el en dan , welk eene vrolijke krach- 

 tige ontwikkeling ! Ook voor deze geldt de opmerking ,van 

 het sterker ontwikkelen der doornen. Vervolgens werd , in 

 gezonden toestand, de proef genomen met: Thrinax longifolia, 

 Thr. barbadensis, Thr. elegans , Jubaea spectabilis (welke in 



