II. WETENSCHAPPELIJKE MEDEDEELIXCKX. 



NIEUWSTE PROEVEN OVER DEN INVLOED VAN HET LICHT OP HET 

 VERMOGEN VAN STENGELS OM ZICH OM ANDERE VOORWER- 

 PEN HEEN TE SLINGEREN. 



Zooals elkeen weet, bestaan er vele planten, die het 

 vermogen missen , om , aan zich zelven overgelaten , rechtop 

 te groeien , en die , zonder steunsel , op den grond blijven 

 liggen, en, in lengte toenemend, als ware het over den 

 bodem heenkruipen. Even bekend is het wellicht, dat men 

 deze planten in twee rubrieken verdeden kan , naar gelang 

 zij n.1. , na een steunsel gevonden te hebben , eenvoudig 

 daartegen opklimmen, zooals het Klimop, of zich daarom 

 heenwentelen, zooals de Erwt, de Hop, de Winden (Convul- 

 vulus) , enz. Het is over de gewassen der tweede rubriek, 

 die men in wetenschappelijke taal gewoon is » Slingerplanten" 

 te noemen , dat dit opstel handelt. 



Het is noodig , voor wij tot onze eigenlijke mededeeling 

 overgaan , enkele punten aan te roeren , die op de slinger- 

 planten in het algemeen betrekking hebbeu, en na te gaan, 

 tot welk besluit vroegere proeven dan de thans bedoelde 

 de geleerden omtrent den invloed van het zonlicht op win- 

 dende planten gebracht hadden. 



Men verdeelt de slingerplanten in twee groepen , al naar 

 mate zij zich van rechts naar links of van links uaar rechts 

 winden , d. i. : wanneer men zich daarvóór plaatst , naar 

 mate de stengel van de rechter- naar de linker-, of van de 

 linker- naar de rechterhand opklimt. Als regel kan men 

 stellen, dat geeue plantsoort immer van den altijd gevolgden 

 regel bij het klimmen afwijkt , of m. a. w. dat alle indivi- 

 duen, tot eene en de zelfde soort van klimplant behoorend, 

 altijd in de zelfde richting klimmen , geklommen hebben en 



