INVLOED VAN HET LICHT OP HET WINDEN DER PLANTEN. 



niettegenstaande men een langen stok in zijne onmiddellijke 

 nabijheid geplaatst en hem daaraan zelfs op enkele plaatsen 

 vastgebonden had. 



Uit deze twee proeven leidt Duchartre af: l n dat de 

 stengel van Dloscorea in de duisternis geene neiging vertoont 

 om zich te winden , ook niet nadat er zich een genoegzaam 

 aantal leden ontwikkeld hebben, om het winden zoo gemak- 

 kelijk mogelijk te maken ; 2° dat de aanraking met een 

 steunsel niet genoegzaam is om de plant tot eene slingerende 

 beweging te nopen , niettegenstaande von Mohl en andere 

 planten-physiologen aannemen , dat de prikkel , door het 

 steunsel te weeg gebracht, eene der voornaamste oorzaken 

 is , die tot het winden aanleiding geven. 



C. Bij een anderen pot met eene Dloscorea, geheel con- 

 form aan B., zag Duchartre den hoofdstengel op 3 centim. 

 boven het laagste blad ophouden met groeien , maar uit den 

 oksel van dat blad een nieuwen tak oprijzen , die zich verder 

 in alle opzichten zoo gedroeg als de stengel van B. Nadat 

 deze tak, die eene lengte van 1,15 meters bereikt had, met 

 pot en al naar eene lichte plaats in een tuin was overge- 

 bracht, zag men hem weldra met het maken van omwente- 

 lingen beginnen en zijn steunsel omslingeren. De verklaring 

 van Palm , dat zulk een verbleekte stengel langzaam aan 

 het licht gewend moet worden om hem tot winden te nopen, 

 is dus onjuist. 



D. Deze proef had betrekking op een individu , dat , op 

 den 23 en Mei 'G5 geplant , den 15 c " Juni begon uit te 

 loopen , doch toen, met een stokje tot steun, zoolang buiten 

 gelaten werd, tot de stengel zich tweemaal daarom heenge- 

 slingerd had. Thans in den donkeren kelder overgebracht, 

 beschreef die stengel nog ééne losse winding om zijn steunsel , 

 doch groeide toen recht door. Den 7 e " Juli was hij 1,20 



