INVLOED VAN HET LICHT OP HET WINDEN DER PLANTEN. 



ia lengte vond toegenomen , maar zonder dat het nieuwe 

 stuk ook slechts eene poging had aangewend om van de 

 rechte lijn af te wijken. Men moet hierbij in het oog - hou- 

 den , dat die lengte van 14 centimeters voor takken , welke 

 zich in het vrije zonlicht ontwikkeld hadden, genoegzaam was 

 geweest om drie windingen rondom hun steunsel te volbrengen. 



Nadat de koker weggenomen was, groeide de tak, die 

 daarin opgesloten geweest was , verder. In 8 dagen nam 

 hij G centim. in lengte toe, maar beschreef hij te gelijkertijd 

 ook weder 1^ windingen om het steunsel (natuurlijk zonder 

 dat het recht uitgegroeide stuk daaraan deel nam), zoodat 

 de gevolgtrekking, uit de proeven met Mandevillea te maken, 

 geene anderen konden wezen dan die zich reeds uit de 

 proeven met Dioscorea hadden laten afleiden. Er bestaan 

 derhalve planten , dit is zeker , wier van nature tot winden 

 geneig'de stengel door de duisternis in het uitoefenen zijner 

 karakteristieke functie tegengegaan wordt ; waaruit volgt , 

 dat het licht , tot het volbrengen van die functie , voor die 

 planten noodzakelijk vereischt wordt. 



Hoe verkeerd men nu echter zoude doen om uit de ver- 

 schijnselen, welke Dioscorea en Mandevillea opgeleverd hebben , 

 te besluiten , dat die voor alle slingerplanten onder de zelfde 

 omstandigheden zouden wederkeeren , blijkt uit eene derde 

 en laatste reeks van proeven van Prof. Duchartre, genomen 

 met Ipomoea purpurea. Juist zooals vox Mohl en Sachs 

 het voor deze plant reeds hadden aang-egeven , vond ook 

 Duchartre het bewaarheid , dat geene duisternis , hoe ook 

 aangebracht , in staat is , den stengel dier plant de hem 

 toekomende neiging te ontnemen, en van het beschrijven van 

 spiralen rondom een steunend voorwerp terug te houden. 

 Duchartre maakte , ook voor Ipomoea purpurea , weder ten 

 deele van zinken kokers en teil deele van den donkeren 



