4 J. GAT. — De Gaillardia. 



Calonnea pulcherrima. Buchoz Icon. tab. ia6 ( ex Lain. , ego 

 librum non vidi). 



Galardia hicolor. Lam. Dict. ii (1786) , p. Sgo. - — Ejusd. II- 

 lustr. Gen. tab. 708 (ann. vni). — Wilid. Spec. iii. 3 (i8o3) , p. 

 2245 (excl. syn. Mich.) — Pers. Synops. 11. (1807), p. 476 (excl. 

 syn. Mich.) — Ait. Hort. Kew. ed. 2'. v (i8i3) , p. 129. 



P^rgilia helioides. L'Herit. Diss. (sine dato) cum tab. 2 nigr. 

 — Smith Exot. Bot. i (1804), p. 71, tab. 3^ (colorata, et quoad 

 florera bona). ' 



Gaillardia Drummondii. De Cand.! Prodr. v (i836) , p. 65a , 

 VII. I (1837) Mant. p. 292 (ex ejus specimine in herb.Mus. Par.) 

 excl. syn. omnib. praeter Bot. Mag. tab. 355 1. 



G. bicolor var. Drummondii , integerrima. Hook. in Bot. Mag. 

 new ser. , xi. (1837) , tab. 35 5 1 (hujus loci videtur propter h- 

 gulas exacte ut in stirpe nostra pictas, dubia tamen censeri de- 

 bet , ut pote quae partes characteristicas seorsim non exhibet , 

 neque descriptione ulla illustratur). 



HaLitat ia provlncia Texas Mcxicanorum (Thorn. Drumm.! exsicc. 3, n° 188), 

 ad S. Fernando de Bexar ( Berland. exsicc. n° 2027 et 2067, ex DC). — 

 Semina ejus e Louisiana in Galliam, anno circiter 1782 , comas ab Essales ad- 

 vexit, unde Louisianae civem nostrates crediderunt omnes, sed verisimiliter 

 falso. Floristae etenim Americani, Purshius et Nuttallius cum ElUottio, duas 

 tantijm Gaillardias enumerant genuinas, quarnra quae 6ico/or ipsis nuncupatur, 

 patriam Georgiam et australem Carolinam habet et ad G. lanceolatum. Mich., 

 specicm a noslra diversissimam , procul fere dubio pertiuet, altera ( G. aristata 

 Pursh) tciTas convallis Missouriensis ultimas iucolit, et nolis quoque gravio- 

 ribus i nostra recedit. — Quara primiim introducta , stirps , propter florum 

 venustatem, apud cultorcs Gallos magna in gratia fuit, et ciim hortnm re- 

 gium Parisiensem, plures per anno5, tum Fougerouxii, Lemonnieri, Heritieri 

 aliorumque hortos, semente quotannis renovata, adornavit. Mox vero, et qui- 

 dem ante finem sseculi prseteriti, impedita nescio quo casu seminum maturatione, 

 in hortis Parisiensibus omnibus interiit, quam lacunam in continente veteri hu- 

 cusque ncmo , nisi fortc Drumraondius nupcr, explevit. In Anglia tamen, stir- 

 pem, diutiiis vixisse, icon colorata tcsiari videtur, quam anno 1804 Smithius 

 edidit. 



