Verum illud Augustissimi Regis consilium tantum non omni eventu caruit. Nam 
ubi mox e vita decessit, subscriptionem, qua sumptibus edendi libri prospexerat Rex, 
non praestiterunt haeredes, novisque conflictata est difficultatibus operis perfectio. At 
ne sic quidem deterreri me passus sum, sed contra majore constantia illud egi, ut tan¬ 
dem absolveretur. Ita enim de me librisque meis erant meriti qui rei publicae nostrae 
praesunt , Tuque imprimis, GUILIELME I, cui tot praeterea benevolentiae documenta 
accepta refero. Ea maxime me impulerunt, ut ne in medio labore deficerem, qui tan¬ 
tum grati animi onus me sustinere sentirem. Neque animum tempus mutavit. Hos 
libros, munus quondam viventi Tibi destinatum, quando sic Summo Deo visum est, 
jam tamquam inferias Manibus Tuis dicavi. Quodsi humana curent ii, qui beati aevo 
sempiterno fruuntur, hoc certe munus non despicies, quod in hac vita cura Tua non 
plane indignum putabas. 
