143 
S, flabellata Bertol. ex C. Køch, Gartenflora 1854, p. 410; Spiræa 
foliis cuueiformibus superne incisis Ass. Enum. Arag. (?) 
Barr. ic. f. 564 (?) ?): 
In montibus calcareis supra Encinillas (prov. Burgos) copi- 
ose c, fr. 18 Oct.! 
Obs. Etsi specimina authentica Bertoloniana non vidi, non 
tamen dubito, quin planta nostra, inter S$, crenatam L. et 
S, thalictroidem Pall. intermedia, huc referenda sit,  Secun- 
dum cel, Koch, cujus descriptio |, c. benc cum nostra con- 
venit, in Hispania nonnisi ab Ortega lecta fuit, sed syno- 
nymon ÅAssoanum, de quo cel. Willkomm (ser. inconf, 
Årag.) dubitat, huc quoque pertinere videtur.  Folia glabra 
Y. subtus levissime puberula, coriacea, pagina inferiore reti- 
culato-venosa, in speciminibus majoribus (erectis, fruticosis) 
1(0—3/4=pollicaria, obovata, apice 3-5-crenata v. subintegra, 
”in formis minoribus (suffruticosis, prostratis) late obovata v. 
obcordata, profundius flabellato-3-5-loba, 
2.  Dryadeæ. 
Geum silvaticum Pourr. (G. biflorum Brot. phyt. Lusit. tab. 80). 
Scala Déi (Pourr.)! Encinillas; Castello de Noceda Galleciæ; 
Navacerrada, Escorial; Puerto de la inquisicion, Sierra 
de Alfacar fl. granat. ! j 
G. hispidum Fr. (specimina cum suecicis omnino congrua)! 
In pratis silvaticis supra pagum Guadarrama, ad pedem 
Figura Barrelieri ic. 564 valde dubia videtur. Linnæus hane ad S. 
crenatam suam retulit, sed 4. crenata vera, Hungariæ et Sibiriæ civis, 
vix in Hispania et Italia crescit.  Habitus plantæ depictæ baud male 
Spiræam nostram reddit, sed ob flores seorsim expositos manifeste 
Superos potius forsan ad Cratægi speciem pertinere videtur, quo fac- 
tum est, ut cel. G. Koch hane figuram tam ad mauram 
(Cratæg. et Mesp. p. 51) quam ad Spiream flabellatam citat (Regel 
Gartenfl. HI, p. 410). 
