.- 244 — 



men illis S. altaici e Mongolia aequimagnis) et prae- 

 sertim fractu. Achaenium oblongum apice annulo 

 coronatum, qui pappi setas ipso pluries breviores pau- 

 cas albas fert, quae non tarn barbellatae (ut apud aucto- 

 res describuntur) quam solito vix longius, sed squarrose 

 scabrae sunt. Diversitas pappi ad mentem Schultzii 

 Bip. a Senecione generica, ad mentem Benthami baud 

 sufficiens. Equidem Bentbamio lubenter assentio, nam 

 in Ästereis observavi similes pappi variationes, transitus 

 a Galimeri in Heteropappiim sistentes, ita quidem, ut 

 totus pappus in specc. centrasiaticis longior, ille radii 

 vero quo magis Oceanum appropinquamur eo frequen- 

 tius in coronulum pallescentem brevisetam mutetur. 

 — Num forte in S. altaico analoga pappi mutatio oc- 

 currit, si ab alpibus editis Asiae centralis ad loca 

 magis demissa Sibiriae et Eossiae progredimur? 



Senecio tanguticus (Ligularia). Elatus gracilis, foliis 

 superne capitulisque exceptis, parce araneoso-tomen- 

 tellus, foliis subtus glaucis radicalibus nullis, caulinis 

 pluribus brevipetiolatis petiolo basi subito dilatato 

 semiamplexicauli , lamina ambitu cordata trijugo-pin- 

 natipartita, partitionibus acuminatis paucilobis serra- 

 tisque lobis acutis; panicula ampla oblonga polyce- 

 phala, quovis ramo racemum compositum a basi floren- 

 tem sistente, pedunculis 1 — 3-cephalis, pedicellis 

 setaceobracteatis involucro brevioribus; involucri sub- 

 ecalyculati phyllis 5 linearibus; ligulis 2 — 3 spathu- 

 latis, disci flosculis 4 — 7 toto limbo exsertis, pappo 

 1 -seriate albido; achaeniis glabris. 



Kansu occidentali, in sylvis alpinis (Przewalski, 

 1872, 1880). 



