( 824 ) 
midallan, 
Comala, de brandstok des krijgs, 
Roodglinstrend, URR met zijn vlammen den nacht. 
nadertd trijd 
Comala. 
Daar nadert de dag der glanzende glorie. 
Hidallan, plechtig. 
Daar nadert voor velen de dood ! 
Ziedaar der vijanden horden 
Stroomend door vlakten, door donkere bosschen, 
Als gloeiende golven... 
Wie kan ze weerstaan? Wie ! 
Alles plooit, alles zwicht voor ’t stormgeweld, 
Vechtende vloed die snelrollend vernield... 
Heuvelen sidderen op zijnen tocht! 
Comala. met klimmenden geestdrift. 
Fingal zal die driestheid breken, 
Zijn zwaard is der vreemden dood ! 
Op den klank zijner stem 
Beweegt zich de heilige rots der macht, 
En verandert de zege des slags 
In ’t veld, ten bate der braven. 
Hidallan, bewondert haar, innig bewogen. 
0, Comala! Comala! 
oedige maagd ! 
Uw blikken, zoo blauw, aiken als bliksems. 
Stralend over pere blanken sneeuw.. 
w dwingende stem 
Gelijkt aan ai Lien krijgskreet van Vorst Fingal zelf. 
