( 325 ) 
Comala | ! ge 
l'kminu! 
e woorden one mijn her 
't Licht uwer blauwige oogen verblind mij. _ 
Gij zwijgt... ’t licht uwer hemelsche oogen 
Wendt zich van mij af. 
Gij haat, haat mij !… MAN welk helsche smert! 
Voor u liet ik alles 
De beminde heide, waar ’t Mind speelt en kweelt 
De babblende beekjes, de donkere bosschen 
Getuigen mijner kinderspelen. 
Mijn vaderland is ver, zeer verre 
k betreur het niet! 
Op uwe lippen 
Vind ik ’t geurig heideroosje weêr ! 
’k vind in uwe oogen 
* Klare kristal der bronnen weêr. 
Comala olijfi verachtend stil z tat 
Hidallan maakt een wa 
Krijgsmans, verschillende groepen, in verwarring 
— Naar den strijd! 
— Fingal voer ons 
— Vóór den Vijand! 
— Dood aan ’t vreemd geweld ! 
Fingal verschijnt, Bij zijne opkomst 
juichen al de krijgsmans, vol geest- 
drift, te zamen. 
Harop! Harop? 
Fingal, Morven’s Vorst ! 
y S, 
Vij volgen, 
Wild en woest als het huilend tempeest. 
rop! 
Langzamerhand wordt het stil en Fin- 
r gal spre 
