( 826 ) 
Fingal, 
Zonen der helden verzamelt u... °t Is strijd ! 
olgt mijne wagen, ten strijd ! 
Stemt den krijgszang stout, vol moed, 
Dat die tonen zich menglen mett gerol van mijn’ rid. 
Gelijk de bergstroom stort 
Van Cromla’s ruwe rotse! 
Gelijk de nare es de heuvelen dekt, 
Vooruit, gij, Erin’s KE ! 
He ft t op de schilden 
Heft op de speren, als + der dood! 
t mij op °t eerevel 
In t midden van ’t tempeest, ’t gerammel der lansen; 
Dat mijne ziel in vreugde ontvlamme ! 
Hoorn blaas, blaas het sein des aanvals! 
Krijgsmans, in den dolsten geestdrift. 
Fingal, vorst der schilden ! 
Fingal, wreekarm voor vreemden ! 
volgen wij ! 
Dat onze zwaarden zwaaien over vallende vijands! 
Dat ze vluchten vol vrees door de vlammende vlakten. 
Wij verslaan ze zonder genade! 
Gelijk de steen, botsend van rots tot rots, 
Gelijk de bijl, bijtend door ’t beukenbosch, 
Gelijk de donder rollend van wolk tot wolk, 
Zoo, door onze hand, zullen volgen 
Lweerdslag en dood! 
Harop ! Harop ! 
Terwijl de ngen vooruitloopen, 
met kracht, blijft Fingal eene wijle 
bij Comala en spreekt haar teeder 
aan: 
Fingal. 
En gij Inistores reine bloem 
Volg, met uw blauwig oog, den ge van onzen strijdmoed, 
Van boven dezen berg. 
Dat uw verhevene ziele 
De Krijgsmans vergezelle 
