( 831 ) 
De stammen zijn verspreid op de heuvelen 
` Zij zullen de stem van hun legerhoofd niet meer hooren. 
Hij viel... hij viel, den schildenbreker, 
Comala bezwijmende, met geweldige droefheid. 
Dood ! Fingal, dood ! 
Comala's Gezellinnen. 
Hij is niet meer de glorierijke vorst van Morven ! 
Comala rijst op en danst met wilde overspanning. 
o, Wereldheer, gij, Fingal’s moordenaar, 
Dat ramp u treffe in de dorre vlakte; 
Verwoesting verniele gansch uw ras, 
Dompel bij de eerste stappen in den afgrond... 
U beweene eene verliefde maagd; 
Le sterve in den bloeitijd des levens; 
Door hare grenzelooze smerte, 
Gelijk de armzalige Gomala. 
Op nieuw bezwijmende indiepe zwaar- 
moedigheid. 
Ach, waarom ben ik niet aan Caroen’s stroom, 
Mijn tranen zouden de kille wang verwarmen 
Van mijnen kampheld. 
't Is op Ardven ’s ijstop, dat men zijn graf thans sticht... 
0, Maan, gij, bleeke maan, dwars door het zwart gewolk, 
Giet thans op Fingal ’s borst, uw killig licht... 
Dat bij uw kleurlooze klaarte, 
Comala nog den glans der wapenrusting zie 
Van 't gevreesde hoofd der schilden. 
