(832) 
Comala, droomend. 
Is op Ardven'’s ijstop, dat men `t graf thans sticht? 
Krachtig, met geest verbijstering. 
Halt, gij, kindren der dood, halt! 
Nog eenmaal, slechts eenmaal, 
Wil ik mijn lief, den held wederzien. 
Langzaam bezwijmende 
0, wee! arme pent van So Si 
en top des heu 
Volgde ik, met pc den Fu gs heldenmoeds. 
Met doffe stem. 
Voor het einde van den dag, 
Zal de zegepraal, met zijn geest an ek 
Hunne vlaggen wappren doe 
komt niet cop 
ereldheer vermoorde 
Lijne dd, dwaalt reeds op de Fons heuvelen 
s sombre nevel. 
Zij bezwijmt, gelijkend eene doode. 
Op nieuw herklinkt het hoorngetoet, 
a oer 
des nachts, tallooze fakkelen ver- 
lichten valleien én heuvelen. 
Krijgslieden (in de verte). 
Harop! Harop ! 
Eere aan Fingal ! 
Eere aan Fingal ! 
Vorst der Schilden, 
t Zwaard des oorlogs. 
Eere aan Fingal ! 
(Het derde deel is weggelaten.) 
