F6 vo, 
( 1075 ) 
100 Wart dat hi dis it plegen woude, 
Nadat sijn wesen ons betoeget; 
Mar die din esel meer verhoeget, 
Och díe hem meer ambachtes gevet 
Na die nature die hi hevet 
05 Dan eenen sac ter moelen dra 
Met rechte mach hijs pa ode 
Mar bi din esel die nit 
En can gedoen, noch Ee spel 
Betogen, dan nature hem leeret, 
110 — Die alle dine te pointe keeret, — 
Ende alle wege en esel blivet 
So wat dat men van heme scrivet; 
Ende oe bi andren beesten mede 
Die altoes houden haren sede 
115 Die hen verleenet die nature : 
So doer alse es die mensche allene. 
Want hi sijn wesen meer onschonet 
120 Met quaden werken die hi tonel, 
Dan andre dire ende andre beesten, 
Die der naturen bat geleesten 
Na haren wesene hare werke, 
Dan selke menschen, alsie merke 
125 An harre wisen, doen de hare; 
Dit togt hem selven oppenbare. 
Die dan van beesten scriven woude, 
Hem selven tirst hi noemen soude, 
Nadat mi dunkt in minen wane; 
130 Want die hem rimen pijnt te slane 
Van stommen diren ende trachten 
Van hen dis si wel lettel achten; 
Och die hem pijnt met schonen warden 
Te dichtene it van din luparden 
135 Van simmen ende cokatrisen 
Ende andren beesten die daer bisen 
Beide achter bosche ende achter heiden, 
Ende andre goede besechheiden 
Verroekelosen al die wi 
