( 1076 ) 
140 Dullic om sos gedane ghile 
Mi dunke dat hem wel beton 
Dat hi oc beeste si genaemt; 
Mi dunket hi wel een cornut, 
Fe 7 re. Want alse hi heft gesegt al ut, 
145 Soe nes mar scheren ende schop 
Al daer hi heft gemuset op. 
Mar die daer sagen van den diren 
En roeket nit; welt hi bekiren 
An een gedichte sinen moet 
150 Dat vromelike es ende goet, 
So come sitten hir bi mi: 
Die vite van der maget vri 
Lutgarden, welt hi hem gesellen 
Met mi, die salie hem voltellen. 
155 Daer sal hi mogen vinden in, 
Opdat hi willet sinen sin 
Daertoe bekiren, die bispele 
Van prise goet, ende dire vele, 
Opdat hi vrudt, die selen comen 
160 Te baten hem ende oc te vromen : 
Ie seggu wel in wat maniren : 
Welt hi den sin daertoe bekiren, 
So dat hi moge al nt verstaen 
Mijn dicht, hi mages bate ontfacn ; 
165 En can hi dis gedoen nit wel, 
So radic hem dat hi it el 
Ga suken, dat hi moge lesen ; 
Fo 7 vo. Want over eene lesse wesen 
Ende nit onthouden dat men seit, 
170 Dat es verloren arbeit. 
Ware imen oc die nit ne rochte 
Mijns rimens, och nit goet en dochte 
Mijn dieht, dat ie hir nu bedide, 
Dengenen badic ende riede 
175 Deen van den tween : och dat hi swege 
Al stille, och dat hi ginge enwege 
Al sonder beiden sire verde, 
Daer hi dengenen nit ne derde 
Met sire nosen, die hier sijn 
