Fo 951 ro, 
( 1078 ) 
15 Ende oe van andren godes karen, 
Hoe wel dat si met gode waren. 
Nu hoert wat noch die iacobijn 
Daer seget, wies die maget fijn, 
Lutgart, in bichten teenen tide 
20 Ende oc al wenende hem verlijde. 
Hi seget daer dat hem lutgart, 
Die vrowe, lijde al ongespart 
Dis selves dat ic u bescrive, 
Dat overleden ijare vive 
25 Sent dat die godes sone hare oghen 
Quam tote hir neder droeghen 
Met sire coningliker hant, 
Gelije dat ic u eer ontbant, 
Daer noit dages in ne ginc 
30 Die sonne in sedele, eer ontfinc 
Die maget bodeschap van gode 
Ende eer hi sendde sinen bode 
Te sire wel gerakder brut, 
Daer hi met sendde sijn salut 
35 Der maget fijn op elken dach 
Daer si in knigebede lach. 
Noch seget voert die predekare 
Dat quamen elkes dags te hare 
Bi drin, bi viren darenbinnen 
40 Die sante beide ende die santinnen, 
Die alle visiteren quamen 
Lutgarden, die si wel bi namen 
Bekande ende die se wale ontfinc. 
Daer wart ontdekket selke dine 
45 Die andren lieden was onkont, 
Die sent vertrac har sute mont 
Met staden haren specialen; 
Mar dikke mosten sijt verhalen 
Met beden, eer sijs wilde en waert 
50 Beghin, want nit ne was lutgart 
Te licht in warden noch in daden, 
Mar emmer beidde si der staden 
Ochte eer si seide ochte eer si dede 
Die dine; dat was der vrowen sede. 
