Fe 254 vo 
Fe 959 ro, 
( 1079 ) 
55 Mar wildi horen wat die broeder 
Van sire gheesteliker moeder, 
Vrowen lutgarden, noch beghit? 
En littijs u verwassen nit, 
Ic soudt u seggen. Nu hoert dan 
60 Wis noch beghit die goede man : 
Hi seget daer, al was dat sake 
Dat si so gerne ontfine die sprake, 
Dat visiteren, die salute, 
Daer elkes dags die godes drute 
65 Met besech makden haren moet; 
-Nochtan so plach die vrowe goet 
Verlijen dis al oppenbare 
Din welgerakden predekare 
Dat si in ingel noch in sant 
T0 Nie so volmakde raste en vant, 
Dat sijs har selven over gnoch 
` Gepaijt hilt; mar har gevoch 
Ende al har troest dat was allene 
Got selve ende ander dine negheene. 
75 Hi was der vrowen toeverlact, 
Hi was har troest, hi was har raet, 
Ende al dat goet dat si begerde 
Beneden ende boven erde, 
Ende al daer si hare op verlit, 
80 Dat was hi selve ende elles nit. 
Mar wildi horen bi wat saken 
Ie u gewage derre spraken, 
le saelt u seggen : omme dat 
Dat selke menschen sijn so lat 
85 Van herten, dat si meer begheren 
Met groten sorgen hen generen 
In dese werellike pine 
Dan al van herten vri te sine, 
Ghelije dat was lutgart die goede, 
90 Die meer dat gheestelie ermoede 
Begerde metter godes minnen 
Dan al dat heft die werelt binnen. — 
Nu reste wi een lettelkijn 
Onss selven, want wi moede sijn 
