Fo 959 vo, 
( 1085 ) 
75 Sent dat die dine also geschide, 
Dat was dat hare op selke liede 
Ende op die sonderlinge vrint, 
Die wilen hadden dis verdint 
Dat si die gracie van der vrowen 
80 Met harre sonderlinger trowen 
Verworven hadden, ende plagen 
Beide omme leeren ende vragen 
Die magt te visiteerne comen, 
Dat sien van buten was benomen : 
85 Dit plach die vrowe in din beghinne 
Te clagene eer si wart in inne 
Dis onghemaks; mar her ihesus, 
Die ordineerde selve aldus 
Die dine, hi heft der vrowen saen 
90 Dis elagens oc don avestaen; 
Want hi der maget selve onthit 
Dat hare en soude lange nit 
Dat sien failliren van denghenen 
Die hare ant herte so gerenen 
95 Dat sijs verladen was van seere; 
Want hi, die Got es ende heere, 
Ontboet met sinen bode sent 
Der vrowen goet : al waren blent 
Hare ogen buten, dat si soude, 
100 Indin dat si verbeiden woude, 
Die vrint beschowen eewelike 
Daerboven in dat hemelrike. 
Na dat gelof so bleef lutgart 
Van allen rowe so verclart, 
105 Dat dine in erterike engheene 
En was, no weder groet no cleene, 
Die mochte ontpointen haren moet 
Voertane meer, so vaste hi stoet 
Gevestt in rasten ende in vreden. 
110 Dos es tin tiden overleden 
Van allen commere ende rowe 
Din swaren pas, lutgart, die vrowe. 
