﻿250 
  ON 
  THE 
  OTHOMI 
  LANGUAGE. 
  

  

  dum, 
  lato 
  ore, 
  ignem 
  cineresque 
  evomens, 
  quibus 
  nescio 
  iris, 
  Xurullum 
  : 
  

   Mexicus, 
  mea 
  ilia 
  vita 
  charior 
  Mexicus, 
  lacubus, 
  canalibusque 
  circum- 
  

   data: 
  ipsi 
  illi 
  lacus, 
  et 
  canales 
  innumeris 
  cymbis, 
  a 
  puellis 
  Indianis, 
  

   nigro 
  capillo, 
  et 
  nigris 
  oculis 
  pulcberrimis, 
  super 
  fructuum 
  olerumque 
  

   tbrono 
  sedentibus, 
  suavi 
  voce, 
  et 
  suaviori 
  lingua, 
  haereditate 
  ab 
  earum 
  

   avis 
  recepta, 
  antiquas 
  historias, 
  virginales 
  a 
  mores, 
  et 
  Mexici 
  antiqui 
  fata 
  

   cauentibus, 
  lamentantibusque, 
  remigio 
  gubernatis, 
  arati: 
  sacra 
  robora, 
  

   Hircaniis 
  aetate 
  paria, 
  Tenoxtitlanis 
  civitatem, 
  ut 
  vigiles 
  ac 
  custodes, 
  

   circumcingentia: 
  Chapultepeci 
  mons, 
  cujus 
  in 
  nemore, 
  nihil 
  aliud 
  

   nisi 
  passerum 
  modulamen, 
  ac 
  rivorum 
  triste 
  murmur, 
  antiquorum 
  

   regum, 
  quorum 
  ibi 
  silentia 
  oblitaque 
  sepulchra 
  jacent, 
  manes 
  pertur- 
  

   bat, 
  ex 
  aquis 
  apparentem 
  urbem 
  contemplatur 
  : 
  urbs, 
  denique, 
  Mexicus 
  

   ilia, 
  ubi 
  adhuc 
  Moctecuzomae 
  regali 
  veste, 
  regali 
  visu, 
  regali 
  majestate 
  

   conspicui 
  circum 
  augusta 
  umbra 
  vagat; 
  ubi 
  Cortesii 
  strenui, 
  reges 
  

   debellantis, 
  nationes 
  antiquas 
  expugnantis, 
  gravis, 
  virilisque 
  aspectus, 
  et 
  

   nunc 
  videri, 
  videtur; 
  ubi 
  miserrimi, 
  non 
  tamen 
  lugendi 
  sed 
  admirandi 
  

   Guatemozii, 
  ex 
  equuleo, 
  ejus 
  a 
  secretis 
  viro 
  calamitosum 
  eorum 
  casum 
  

   ipsiusque 
  dolores, 
  ingentibus 
  clamoribus 
  lamentanti, 
  dicentis, 
  " 
  Num- 
  

   quid 
  et 
  ego 
  in 
  rosarum 
  lecto 
  occubo?" 
  vox 
  Romano 
  digna, 
  auditur: 
  

   ubi 
  tandem 
  et 
  quia 
  victor 
  et 
  quia 
  victus, 
  Hispane 
  Leo, 
  rugire 
  tu 
  audire 
  : 
  

   tuque, 
  Mexicana 
  Aquila, 
  mea 
  dulcis 
  mater, 
  et 
  victa 
  et 
  victrix, 
  tuos 
  

   sub 
  alis 
  filios 
  congregas 
  ac 
  foves; 
  ubi 
  eo 
  unde 
  venerunt, 
  tot 
  guberna- 
  

   torum 
  imperia, 
  quot, 
  paucis 
  annis, 
  apparuerunt, 
  repente 
  arrepta 
  rediisse 
  

   videmus. 
  En 
  quae 
  meos 
  ante 
  oculos, 
  cumulatim 
  praetereunt. 
  Qui 
  

   non 
  tunc 
  Mexicani 
  cordis 
  sensus? 
  quos 
  animus 
  motus 
  non 
  experietur? 
  

   Nam 
  optime 
  ille 
  philosophus: 
  vel 
  ipsi 
  patriae 
  lapides 
  cari. 
  Et 
  sic 
  

   Themistocles, 
  apud 
  Metastasium, 
  regi 
  interroganti, 
  quid 
  tantum 
  amaret 
  

   in 
  Athenis, 
  mirabiliter 
  respondit 
  : 
  

  

  " 
  Tutto, 
  signor: 
  le 
  ceneri 
  degli 
  Avi, 
  

   Le 
  sacre 
  leggi, 
  i 
  tutelari 
  Numi, 
  

   La 
  favella, 
  i 
  costumi, 
  

   II 
  sudor 
  che 
  mi 
  costa, 
  

   Lo 
  splendor 
  che 
  ne 
  trassi 
  ; 
  

   L'aria, 
  i 
  tronchi, 
  il 
  terren, 
  le 
  mura, 
  i 
  sassi." 
  

  

  Quis 
  vero, 
  viri 
  gravissimi, 
  ex 
  Mexicanis, 
  ave 
  istis 
  patriae 
  exuviis 
  dicat 
  

   quin 
  etvobis 
  illas 
  conservantibus, 
  gratias, 
  easque 
  quam 
  maximas, 
  referat 
  ? 
  

  

  