﻿ON 
  THE 
  OTHOMI 
  LANGUAGE. 
  251 
  

  

  Ecce 
  vobis, 
  quae 
  tantum 
  mihi 
  animum 
  tantamque 
  addidit 
  audaciam, 
  ut 
  

   ante 
  vestram 
  sapientum 
  coronam,ad 
  me, 
  gratum 
  erga 
  vos, 
  exhibendum 
  

   sistam, 
  rationem. 
  Quod 
  vero, 
  vobis 
  dignuin 
  donum, 
  imo, 
  non 
  indig- 
  

   num, 
  ex 
  me 
  devovere 
  possim 
  ? 
  Liceat 
  mihi, 
  et 
  quae 
  pauper 
  possum 
  

   ante 
  Minervae, 
  cujus 
  vos 
  sacerdotio 
  fungitis, 
  aras 
  offerre. 
  De 
  Anahuac 
  

   quae 
  dicturus 
  sum 
  agent, 
  et 
  ilia 
  etiam 
  mihi 
  cara, 
  quae 
  juventutis 
  oblec- 
  

   tamenta 
  fuerunt. 
  Sunto 
  nunc 
  exilii 
  spolia 
  opima, 
  ea 
  si 
  vobis 
  placeant. 
  

  

  De 
  antiquitatibus 
  ergo 
  Mexicanis 
  orationem 
  habiturus, 
  non 
  semel, 
  

   sed 
  pluries, 
  dummodo 
  id 
  vos 
  mihi 
  concedatis 
  honoris, 
  ab 
  ea 
  lingua 
  

   exordiri 
  volo 
  quae, 
  licet 
  magis 
  ab 
  omnibus 
  barbara 
  habeatur, 
  minus 
  

   recentibus 
  formulis 
  implicata, 
  multae 
  aetatis, 
  agrestem 
  vultum, 
  multo- 
  

   rumque 
  saeculorum 
  ab 
  hoc 
  nostro, 
  simplicitatem 
  prae 
  se 
  fert. 
  Non 
  

   enim 
  dulcis, 
  ut 
  Tarasca 
  ; 
  non 
  dives, 
  ut 
  Mexicana 
  ; 
  non 
  facilis, 
  ut 
  Hu- 
  

   asteca; 
  sed 
  ea 
  dura, 
  jejuna, 
  ori 
  ingrata, 
  aurique 
  ingratior: 
  nil 
  in 
  ea 
  non 
  

   rusticum, 
  nil 
  non 
  vastum, 
  nil 
  non 
  inconditum. 
  Populus, 
  earn 
  qui 
  

   loquebatur, 
  non 
  cultus, 
  non 
  ullo 
  disciplinarum 
  genere 
  perpolitus, 
  inter 
  

   septentrionem 
  orientemque, 
  in 
  Anahuacensi 
  plaga, 
  vitam 
  pauperem, 
  

   fere 
  sylvestrem 
  degebat, 
  nunc 
  vero, 
  hinc 
  illincque 
  divisus, 
  a 
  prima 
  

   eorum 
  sede, 
  ab 
  Hispanis 
  exules, 
  non 
  meliorem 
  pristina, 
  miserrimis 
  

   pagis, 
  vivunt 
  illi. 
  Eorum 
  ipsi 
  linguam, 
  Hiahiu 
  nominabant, 
  quod 
  

   nomen 
  fortasse 
  Germani 
  scriberent 
  Hiang-hiung. 
  Hia 
  apud 
  eos, 
  quod 
  

   Latinis 
  sermo 
  ; 
  Hiu 
  vero 
  sedere, 
  manere, 
  quiescere, 
  vult. 
  Quapropter 
  

   Hiahiu, 
  sermo 
  qui 
  quievit, 
  interpretandum, 
  verborum 
  sensus 
  postulat 
  

   fidus. 
  

  

  Quae 
  hujus 
  cognominis 
  causa? 
  Numquid 
  alii 
  inter 
  eos 
  populi 
  iter 
  

   facientes, 
  alias 
  loquentes 
  linguas, 
  diversos 
  illis 
  sermones 
  sucessive 
  don- 
  

   arunt? 
  Sed 
  tunc 
  illos 
  propriam 
  hospitibus 
  donasse, 
  non 
  alienam 
  ab 
  

   hospitibus 
  recipisse, 
  credere 
  oportet. 
  An 
  potius 
  illi 
  ipsi, 
  multas 
  dis- 
  

   tracti 
  per 
  terras, 
  nunc 
  hunc, 
  turn 
  ilium 
  ediscere 
  sermonem, 
  veterem 
  

   frequenter 
  exuere, 
  novumque 
  induere, 
  coacti 
  sunt? 
  Sed 
  si 
  eorum 
  

   linguae, 
  pacis 
  tranquillitatisque 
  nomen 
  imposuere, 
  seipsos 
  errantes, 
  

   peregrines, 
  appellaverunt. 
  Othomi 
  enim, 
  ita 
  interpretandum 
  : 
  Otho, 
  

   nil; 
  imi, 
  sedentes 
  ; 
  nomen 
  valde 
  proprium,quibus 
  nee 
  etiam 
  sub 
  Mexica- 
  

   norum 
  Hispanorumve 
  imperio, 
  sedere 
  licuit. 
  Unde 
  ergo 
  illi 
  ? 
  Quas 
  

   terras 
  peragrarunt 
  ? 
  Quas 
  linguas 
  ediscerunt 
  dedisceruntque? 
  Quam 
  

   tandem 
  Hiu, 
  sedentem, 
  denominabant 
  ? 
  En 
  quae 
  eorum 
  a 
  lingua, 
  

  

  