﻿252 
  ON 
  THE 
  OTHOMI 
  LANGUAGE. 
  

  

  petenda, 
  si 
  prius 
  ejus 
  natura 
  develanda 
  cognoscendaque 
  erit. 
  Atque 
  

   iterum, 
  an 
  haec 
  ex 
  earum 
  numero, 
  lingua 
  erit 
  quae 
  imminutae, 
  vel 
  ex 
  

   iis 
  quae 
  auctae 
  Anahuacensi 
  sub 
  ccelo 
  haberi 
  debet? 
  Nulla 
  ne 
  ibi 
  

   soror? 
  Non 
  etiam 
  ejus 
  Mater? 
  Sine 
  dubio, 
  nobis 
  certo 
  certius 
  illud 
  

   esse 
  potest, 
  Mexicanam, 
  Tarascam, 
  Huastecam, 
  Tarahumaram, 
  Zapo- 
  

   tecam,Matlatzingara,Pirindamque 
  linguas 
  alias 
  omnino 
  ab 
  Othomitica, 
  

   alium 
  proinde 
  earum 
  originem 
  esse. 
  A 
  Mexicanis 
  vero 
  eorum 
  domi- 
  

   nis, 
  Huastecisve 
  eorum 
  vicinis, 
  quod 
  unice 
  poterant, 
  id 
  acceperunt, 
  

   nempe, 
  conjugandi 
  artificium 
  ; 
  caetera 
  vero 
  omnia 
  si 
  non 
  iutegra, 
  saltern 
  

   incorrupta 
  a 
  patribus 
  recepta, 
  Othomiti, 
  quod 
  postea 
  videbimus, 
  serva- 
  

   runt. 
  Rudis 
  ilia, 
  tamen 
  nescio 
  quid 
  venerabile, 
  antiquum 
  redolens, 
  

   lingua. 
  

  

  Si 
  quis 
  vero, 
  ad 
  barbaros 
  homines, 
  de 
  barbarorum 
  linguis 
  moribus- 
  

   que, 
  examinationem 
  mandandam 
  credat, 
  ille 
  Terentii 
  dicentis, 
  " 
  nil 
  a 
  

   me 
  humani 
  alienum 
  puto," 
  meminerit, 
  et 
  quomodo 
  homines 
  veteribus 
  

   fuerunt 
  aetatibus, 
  scire 
  non 
  dedignabitur. 
  Praeterea, 
  quos 
  antiqui 
  Indi 
  

   modos, 
  ad 
  linguas 
  perpoliendas 
  ornandasque 
  adhiberunt, 
  Philologia 
  

   optime, 
  nunc 
  temporis, 
  noscit, 
  historia 
  edocet, 
  philosophia 
  intellexit; 
  

   interest 
  ergo 
  ut 
  nunc 
  et 
  quo 
  illae 
  linguae 
  pristino 
  in 
  statu 
  fuerint, 
  

   eadem 
  perfectione 
  agnoscamus. 
  Neque 
  sua 
  illi 
  Othomitico 
  pulchri- 
  

   tudo 
  deest: 
  non 
  quidem 
  lenis, 
  luxurians, 
  nitida, 
  sed 
  ut 
  rapes 
  nuda, 
  aut 
  

   senex 
  robur, 
  ita 
  quid 
  asperum 
  sed 
  sublime 
  videtur. 
  Quae 
  quis 
  pul- 
  

   chra 
  non 
  judicabit? 
  

  

  Utrum 
  aliquando 
  scripta 
  haec 
  Othomitorum 
  lingua 
  fuerit, 
  quodve 
  

   scripturae 
  genus 
  habuerit, 
  presenti 
  tempore, 
  discutere, 
  ullo 
  sine 
  fructu, 
  

   cum 
  certe 
  ilia 
  scriptura, 
  si 
  unquam 
  extiterit, 
  cognita 
  non 
  sit, 
  esset. 
  

   Itaque 
  de 
  lingua 
  numquam 
  scripta, 
  loquuturus, 
  non 
  de 
  litteris, 
  sed 
  de 
  

   sonis 
  quae 
  de 
  ejus 
  alphabeto 
  dicenda 
  sunt, 
  me 
  agere 
  velle 
  necessum 
  

   puto. 
  

  

  Quinque 
  vocalium 
  literarum, 
  a, 
  e, 
  i 
  vel 
  y, 
  o, 
  u 
  (u 
  Hispanici 
  vel 
  ou 
  

   Gallici), 
  sonos, 
  diversummode 
  tamen 
  expressos, 
  habent 
  Othomiti. 
  A, 
  

   enim 
  aliquando 
  ex 
  pectore 
  exiens 
  a 
  nasu 
  finaliter 
  exprimitur, 
  aliquando 
  

   vero 
  in 
  gutture 
  incipit, 
  et 
  repentino 
  hiatu 
  secatur, 
  qui 
  sonus 
  agrestis, 
  

   hispidusque 
  est 
  quern 
  Ludovicus 
  de 
  Neve 
  y 
  Molina, 
  voce 
  Hispanica, 
  

   hueco, 
  Quintilianus 
  fuscam 
  vocem 
  vocat 
  ; 
  aliquando 
  tandem 
  naturali, 
  

   claroque 
  sono, 
  profertur. 
  

  

  