﻿256 
  ON 
  THE 
  OTHOMI 
  LANGUAGE. 
  

  

  non 
  semel 
  tandem 
  verba 
  ilia, 
  facere, 
  exequi, 
  uti, 
  exercere,in 
  executionem 
  

   mandare, 
  verbo 
  jungenda 
  erunt 
  ; 
  sic 
  O 
  recordari 
  sibi, 
  supra 
  lit 
  vidimus, 
  

   vult, 
  et 
  Kha 
  facere 
  ; 
  Okha 
  memento. 
  Quod 
  quidem 
  earn 
  personam 
  

   conficiendi 
  artificium, 
  ante 
  particularum 
  inventionem 
  usumque, 
  et 
  in- 
  

   caeptum, 
  anteaque 
  inventum, 
  quis 
  non 
  videt? 
  Unde, 
  

  

  13. 
  Tempus 
  fuit, 
  quo 
  conjugations, 
  ut 
  nunc, 
  artificium 
  in 
  eorum 
  

   lingua 
  non 
  haberent 
  Othomiti. 
  

  

  Veteris 
  formae 
  tempora 
  distinguentis 
  vestigia, 
  adhuc 
  lingua 
  retinet. 
  

   Quod 
  quidem 
  omnibus 
  Anahuacensibus 
  linguis 
  accidit, 
  ut 
  pristinse 
  na- 
  

   turae 
  non 
  omnia 
  amittant, 
  licet 
  longissime 
  ab 
  earum 
  origine 
  sint 
  ; 
  quod 
  

   et 
  aliquando 
  futurum, 
  ut 
  discordiae 
  horridus 
  ille 
  Diabolus, 
  Mexicum 
  

   cruciare, 
  turbareque 
  fatigatus 
  saltern 
  desistat, 
  mei 
  concives, 
  linguarum 
  

   earum, 
  proindeque 
  Indorum 
  ortum 
  itineraque 
  reperturos, 
  credere, 
  spe- 
  

   rareque 
  nos 
  monet. 
  Quamobrem 
  Indi 
  Othomiti, 
  praesenti 
  et 
  nunc 
  tem- 
  

   pore, 
  verborum 
  conjugationi 
  ; 
  ma, 
  ni, 
  rid 
  adjectiva, 
  aliquando 
  addunt. 
  

   Non 
  quidem 
  frequens 
  hie 
  usus, 
  antiquior 
  etideo. 
  Ma, 
  praeterita 
  res; 
  

   mpraesens; 
  mtventura; 
  ma 
  pa 
  praeterita 
  dies, 
  nipa 
  praesens 
  dies; 
  napa, 
  

   futura 
  dies. 
  Illi 
  ergo 
  non 
  semel 
  ita 
  dicunt 
  ni 
  di 
  ma, 
  ego 
  amo: 
  met 
  

   da 
  ma 
  ego 
  amavi 
  : 
  na 
  ga 
  ma 
  ego 
  amabo, 
  quod 
  superfluum 
  inutileque 
  

   est, 
  nam 
  di 
  ma, 
  da 
  ma, 
  ga 
  ma, 
  idem 
  ac 
  sine 
  illis 
  adjectivis, 
  expri- 
  

   mit 
  Neque 
  vero, 
  quis 
  illos 
  elegantiae 
  ergo 
  haec 
  addere 
  putet; 
  non 
  

   enim 
  illi 
  elegantes 
  se 
  curant, 
  neque 
  euphoniae 
  causa 
  id 
  faciunt 
  ; 
  nam 
  

   raro 
  ilia 
  nomina 
  addunt, 
  et 
  se 
  miseros 
  putarent, 
  si 
  ita 
  essent 
  delicati 
  

   ut 
  euphoniam 
  quaererent 
  ! 
  Fortasse 
  multa 
  linguae 
  pars, 
  ut 
  Itali 
  dicunt, 
  

   se 
  riandarebbe 
  nella 
  limatura. 
  

  

  Eodem 
  conjugandi 
  artificio, 
  Othomiti 
  ac 
  Mexicani 
  eorum 
  Domini, 
  

   et 
  Huasteci 
  eorum 
  confines, 
  utebantur, 
  quod 
  animadvertere 
  a 
  re 
  alie- 
  

   num 
  non 
  est. 
  Eorumne 
  omnium 
  linguae 
  eundem 
  fontem 
  habuerint 
  ? 
  

   eademne, 
  illi 
  ex 
  radice 
  rami 
  germinarunt? 
  Id 
  impossibile, 
  illas 
  cog- 
  

   noscenti, 
  videbitur. 
  Non 
  enim 
  Othomitos 
  formam 
  earn 
  ad 
  verba 
  con- 
  

   juganda, 
  initio 
  vidimus 
  habuise. 
  Aliunde 
  quidem 
  illam 
  receperunt 
  ; 
  

   a 
  Mexicana, 
  nempe 
  vel 
  Huasteca, 
  ut 
  videre 
  hac 
  ex 
  collatione, 
  est. 
  

  

  En 
  triplex 
  illarum 
  linguarum 
  conjugandi 
  artificium. 
  Chihua 
  apud 
  

   Mexicanos, 
  Tahjal 
  apud 
  Huastecos, 
  Te 
  apud 
  Othomitos, 
  idem 
  tria 
  ilia 
  

   verba, 
  quod 
  facere 
  apud 
  Latinos, 
  sunt. 
  Quo 
  quilibet 
  ex 
  eorum, 
  arti- 
  

   ficio, 
  ad 
  eum 
  conjugandum 
  utebantur, 
  videamus. 
  

  

  