﻿258 
  ON 
  THE 
  OTHOMI 
  LANGUAGE. 
  

  

  14. 
  Ab 
  alienis, 
  Othomiti 
  conjugandi 
  formam 
  receperunt, 
  ac, 
  

  

  15. 
  Suo 
  initio 
  proinde, 
  lingua 
  ilia 
  conjugationis 
  formis 
  caruit. 
  

  

  Si 
  quis 
  vero, 
  Othomitos 
  Indos 
  conjugandi 
  formam 
  a 
  juvene 
  ilia 
  

   lingua 
  Mexicana, 
  quam 
  et 
  culta 
  natio 
  perfecit, 
  qua 
  miserrimus 
  ille 
  et 
  

   rex 
  et 
  philosophus 
  Tezcocanus 
  Netzahualcoyotl 
  elegiaco 
  versu, 
  sublimi 
  

   plectro, 
  ejus 
  omnisque 
  humanitatis 
  casus 
  deploravit, 
  quamque 
  tandem 
  

   Hispani, 
  floridam, 
  phaleratam, 
  ornamentis 
  luxuriantem, 
  divitiis 
  afflu- 
  

   entem 
  admirarunt, 
  non 
  recepisse 
  contendat, 
  is 
  veri 
  metam 
  fortasse 
  

   attinget, 
  etiam 
  si 
  conjugandi 
  artificium 
  Othomitis, 
  agrestem, 
  senem. 
  

   rugis 
  aratam, 
  voce 
  rusticanam 
  illam 
  quae 
  olim 
  in 
  utero, 
  nescio 
  quibus 
  

   a 
  regionibus, 
  Mexicanam 
  illam, 
  gratiosam, 
  et 
  pulchram 
  portavit, 
  quam- 
  

   que 
  mundo 
  in 
  Auahuac 
  edidit, 
  dedisse 
  existimet. 
  Sed 
  de 
  hoc 
  alias, 
  

   nil 
  enim 
  ad 
  praesens. 
  Mexicana 
  lingua, 
  altera 
  antiquior, 
  conjugare 
  

   verba 
  Othomitos 
  docuit: 
  esto: 
  quid 
  deinde? 
  cujuscumque 
  illud 
  jus 
  sit, 
  

   illud 
  rapiat, 
  aut 
  vindicet: 
  non 
  cum 
  eo 
  disputabimus; 
  quanto 
  enim 
  

   raagis, 
  pluresque 
  linguae, 
  primum 
  illarum 
  formarum 
  dominium 
  vindi- 
  

   cent, 
  tanto 
  certius 
  illud 
  erit, 
  Othomitos 
  aliquando 
  non 
  habuisse 
  has 
  

   formas, 
  ab 
  eorum 
  lingua 
  alienas, 
  ab 
  eaque 
  proinde, 
  cum 
  de 
  ea 
  judicare 
  

   velimus, 
  rejiciendas. 
  

  

  16. 
  Othomiti 
  non 
  nisi 
  activa 
  verba 
  conjugant 
  ; 
  non 
  illis 
  passiva,non 
  

   compulsiva, 
  non 
  casualia, 
  non 
  denique 
  ullum 
  eorum 
  verborum 
  quae 
  

   sive 
  nostris, 
  sive 
  aliis 
  Indianis 
  linguis 
  inveniuntur, 
  genus. 
  

  

  17. 
  Verba 
  ilia, 
  unius 
  sunt 
  syllabae, 
  aut 
  ad 
  summum, 
  duobus 
  syllabis 
  

   constant 
  (ut 
  videre 
  est 
  in 
  annotationibus 
  sub 
  litteris 
  A 
  et 
  C. 
  

  

  18. 
  Verba 
  quae 
  sua 
  ex 
  natura 
  sunt, 
  plures 
  quam 
  imam 
  nunquam 
  

   syllabam 
  habent; 
  unde 
  imperativi 
  secunda 
  persona 
  alio 
  cum 
  verbo 
  

   formatur. 
  (Vide 
  Not. 
  C.) 
  Hoc 
  secundum 
  verbum, 
  sensum 
  primo 
  

   analogum, 
  vel 
  ilium 
  intensiorem 
  ut 
  ita 
  dicam, 
  vel 
  extensiorem, 
  secum 
  

   portat; 
  quapropter: 
  

  

  19. 
  Omnia 
  verba 
  una 
  tantum 
  syllaba 
  constant, 
  imperandi 
  tempus 
  

   si 
  excipias, 
  in 
  secunda 
  persona 
  : 
  

  

  20. 
  Secunda 
  haec 
  persona 
  duplici 
  syllaba, 
  duplicem 
  sensum 
  evolv- 
  

   ente, 
  constituitur. 
  

  

  Praeterea, 
  omnia 
  nomina 
  verba 
  esse 
  possunt. 
  Cum 
  enim, 
  substan- 
  

   tive 
  verbo 
  careant 
  Othomiti, 
  verbi 
  illius 
  sensus, 
  idem 
  ac 
  attributum, 
  

   sive, 
  ut 
  scholastici 
  vocant. 
  praedicatum, 
  putant 
  ; 
  aut 
  ut 
  clarius 
  dicam, 
  

  

  