﻿ON 
  THE 
  OTHOMI 
  LANGUAGE. 
  259 
  

  

  ad 
  existentiae 
  ideam 
  a 
  re 
  existente 
  distinguendam 
  cum 
  impares 
  sint 
  illi 
  

   Indi, 
  una 
  simul 
  utramque 
  ideam 
  involutam 
  considerant. 
  Itaque, 
  si 
  

   Othomitus 
  vult 
  dicere, 
  ego 
  sum 
  bonus, 
  ex 
  nomine 
  nheau, 
  bonus, 
  ver- 
  

   bum 
  esse 
  bonum 
  significans 
  format, 
  idque 
  conjugat, 
  ut 
  Di 
  nheau, 
  vel 
  

   Dna 
  nheau, 
  ego 
  sum 
  bonus; 
  unde 
  cum 
  frequenter 
  ilia 
  nomina 
  ex 
  

   duobus 
  syllabis, 
  ut 
  quae 
  ex 
  duplici 
  significatione 
  composita 
  sint, 
  verba 
  

   habemus 
  duplicis 
  spllabae 
  quidem, 
  sed 
  duplicis 
  sensus 
  etiam 
  conjuganda 
  ; 
  

   quapropter 
  : 
  

  

  21. 
  Verba 
  ex 
  nominibus 
  facta, 
  dupli 
  syllaba 
  duplicem 
  sensum 
  

   evolvente, 
  conjugantur, 
  si 
  duplices 
  ilia 
  syllabae 
  sint. 
  Ciimque 
  hujus- 
  

   modi 
  verbis, 
  non 
  usus, 
  ut 
  caeteris, 
  secundum 
  verbum 
  vel 
  nomen 
  desig- 
  

   narit, 
  cumque 
  sine 
  eorum 
  aliquo 
  imperativi 
  persona 
  efformari 
  queat, 
  

   hoc 
  in 
  casu 
  Indi 
  we, 
  quod 
  es 
  vel 
  esto 
  dici 
  potest, 
  nomini 
  in 
  verbum 
  

   commutato 
  addunt, 
  ut 
  nheau 
  we, 
  bonus 
  esto. 
  Triplex 
  syllaba 
  tunc, 
  

   sed 
  etiam 
  triplex 
  sensus 
  habebitur, 
  si 
  nomen 
  duplici 
  syllaba 
  constabit, 
  

   ut 
  memthi, 
  dives, 
  di 
  memthi 
  (aut 
  memthi, 
  et 
  fortasse 
  melius) 
  sum 
  dives, 
  

   memthi 
  we, 
  dives 
  esto. 
  

  

  Sed 
  qua, 
  ratione, 
  quis 
  petet, 
  in 
  parvis 
  quae 
  de 
  Othomitica 
  lingua, 
  

   vocabularies 
  vel 
  lexicis 
  habemus, 
  ut 
  plurimum, 
  verba 
  duplici 
  constant 
  

   syllaba? 
  Quia, 
  eorum 
  auctores, 
  imperativi 
  secundam 
  personam, 
  ut 
  

   quae 
  pro 
  secunda 
  syllaba, 
  ab 
  aliis 
  homophonis 
  verbis, 
  et 
  distinctior, 
  et 
  

   determinatior 
  est, 
  ibi 
  posuere, 
  eo, 
  quidem, 
  modo 
  quo 
  nos, 
  nostris 
  vocum 
  

   indicibus, 
  verborum 
  infinitivum 
  inscribimus. 
  Sanum, 
  laudeque 
  dignum 
  

   consilium. 
  Non 
  tamen 
  illud, 
  dicet 
  quis, 
  auctores 
  isti, 
  patefecerunt, 
  

   aut 
  explanarunt. 
  Fecere 
  utique, 
  atque 
  ut 
  alios 
  qui 
  et 
  postea 
  et 
  illius 
  

   sequentes 
  vestigia 
  scripserunt, 
  ut 
  Sanchez 
  et 
  Rangel 
  omissos 
  faciam, 
  

   eum, 
  qui 
  melius, 
  hac 
  de 
  lingua 
  scripsit, 
  Ludovicum 
  de 
  Neve 
  et 
  Mo- 
  

   lina 
  (Anno 
  MDCCLXVII), 
  consulamus. 
  Ille 
  enim, 
  natione 
  Othomi- 
  

   tus, 
  in 
  ejus 
  de 
  hac 
  lingua 
  institutionibus, 
  pag. 
  122 
  animadvertit, 
  ver- 
  

   bum 
  per 
  secundam 
  imperativi 
  personam 
  cognitum 
  fieri, 
  ut 
  quod 
  hac 
  

   in 
  persona 
  nil 
  additum 
  illi, 
  nilve 
  subtractum 
  futurum 
  iri 
  credit. 
  Quod 
  

   ut 
  melius 
  intelligatur, 
  operae 
  pretium 
  est 
  animadvertere, 
  ilium 
  impe- 
  

   rativum 
  quasi 
  radicem 
  verborum 
  credebat 
  habebatque; 
  ex 
  illo 
  enim 
  

   alia 
  tempora 
  formari 
  voluit. 
  Quo 
  factum 
  fuit, 
  u\ 
  obscure, 
  difficillime, 
  

   verbi 
  artificium 
  exposuisset. 
  Nee 
  mirum 
  ; 
  omnes 
  enim 
  qui 
  de 
  Indorum 
  

   linguis 
  scripserunt 
  (paucos 
  recentiores 
  si 
  excipiamus, 
  ut 
  Sandoval, 
  

  

  