﻿260 
  ON 
  THE 
  OTHOM1 
  LANGUAGE. 
  

  

  Avila, 
  aliosque), 
  et 
  institutiones 
  efforinarunt, 
  Antonii 
  Nebricensis 
  ves- 
  

   tigiis 
  adhaerentes, 
  eas 
  Latinis 
  sub 
  forraulis 
  explanare, 
  totis 
  viribus 
  

   insudarunt. 
  Tempora 
  ilia 
  ita 
  ferebant. 
  Nee 
  tarn 
  eos 
  bene 
  de 
  mea 
  

   patria 
  deque 
  litteris 
  merentes 
  reprehendendos, 
  quod 
  sum 
  mas 
  audaciae 
  

   temeritatisque 
  esset, 
  quam 
  ad 
  eos 
  explanandos, 
  istius 
  generis 
  laboribus 
  

   manum 
  apposui. 
  

  

  Sed 
  bene, 
  repones, 
  illis 
  in 
  lexicis, 
  quaedam 
  verba 
  ilia 
  sine 
  secunda 
  

   syllaba 
  inveniuntur. 
  Id 
  ut 
  verum 
  fateor 
  : 
  ita 
  enim 
  ea 
  verba 
  a 
  lexicis 
  

   exhibentur, 
  ut 
  quae 
  nee 
  in 
  imperativo, 
  alterum 
  verbum 
  recipiant. 
  

   Quae 
  ilia, 
  paucissimo 
  quidem 
  numero, 
  sint 
  verba, 
  et 
  rei 
  causam 
  intelli- 
  

   gemus. 
  Sunt 
  enim 
  illius 
  ilia 
  generis 
  quibus 
  frequentius 
  utitur, 
  et 
  

   quorum 
  sensus 
  cum 
  alio 
  confundi 
  nequit: 
  ea 
  etiam 
  quae 
  difficiliter 
  

   analogo 
  alio 
  adhaererent, 
  ut 
  tsi, 
  manducare; 
  suntque 
  tandem 
  ilia 
  quae 
  

   familiari 
  sermone 
  nunquam 
  imperantur, 
  ut 
  te, 
  senire, 
  clou, 
  mori. 
  Non 
  

   enim 
  ill 
  i 
  miserrimi 
  Othomiti 
  sermone 
  figuris 
  loquente 
  utendi 
  ocasionem 
  

   habuerunt, 
  non 
  poesi 
  ut 
  Tarasci 
  indulsere 
  ; 
  non 
  denique 
  orationes 
  ad 
  

   populum, 
  ad 
  regum 
  coetum, 
  ad 
  principes, 
  ut 
  Mexicani, 
  faciebant. 
  

   Duo 
  hie 
  animadversione 
  digna, 
  sese 
  consideranda 
  offerunt 
  ; 
  unum 
  idque 
  

   primum, 
  maximo 
  rusticitatis 
  statu 
  Othomitos, 
  longo 
  temporis 
  tractu 
  

   degisse, 
  alterum, 
  priusquam 
  verba 
  temporibus 
  distinguerent, 
  fuisse 
  

   tempus, 
  quo 
  nee 
  imperativum 
  distinguendi 
  modum 
  habuissent. 
  

  

  22. 
  Triplex 
  verborum, 
  Othomitorum 
  in 
  lingua, 
  considerandus 
  status, 
  

   primus 
  cum 
  nullum 
  tempus, 
  nullus 
  modus, 
  nulla 
  persona, 
  in 
  verbis 
  

   distinguebantur; 
  secundus, 
  cum 
  alii 
  verbi 
  auxilio, 
  verborum 
  imperati- 
  

   vum 
  formarunt; 
  tertius, 
  cum 
  alienam 
  conjugandi 
  formam 
  receperunt. 
  

  

  Quae 
  cum 
  conlemplantur, 
  quis 
  non 
  Othomitorum 
  sermonem 
  mini- 
  

   me 
  a 
  pristino 
  statu 
  remotum 
  videt? 
  Non 
  temporis 
  spatio 
  confectus, 
  

   sed 
  ex 
  natura 
  totus 
  ut 
  Minerva 
  a 
  Jovis 
  capite, 
  si 
  me 
  ita 
  explicare 
  

   liceat, 
  ortus. 
  Praeterea, 
  quam 
  non 
  ilia 
  sermonis 
  forma 
  antiqua 
  ! 
  Quis 
  

   ergo, 
  quousque 
  in 
  saeculis, 
  linguae 
  Othomiticae 
  vetusta 
  aetas 
  attingit, 
  

   dicere 
  potest? 
  

  

  Utut 
  haec 
  sint, 
  ad 
  verba 
  ilia 
  redeamus 
  : 
  ipsa 
  enim 
  nimis 
  sterilitate 
  

   laborant. 
  Non 
  ex 
  iis 
  participia, 
  non 
  gerundia, 
  non 
  abstracta 
  nomina 
  

   spectes. 
  Quern 
  enirft 
  ad 
  modum, 
  quod 
  apud 
  eos 
  adjectivum 
  quando 
  

   illis 
  placet, 
  substantivum 
  fit, 
  ut 
  sa 
  nheau 
  bonum 
  ; 
  na 
  nheau 
  bonitas, 
  ita 
  

   eliam 
  verbum 
  ipsissimum, 
  nomen 
  abstractum 
  est, 
  ut 
  niadi, 
  amare, 
  

  

  