﻿ON 
  THE 
  OTHOMI 
  LANGUAGE. 
  261 
  

  

  madi, 
  amor. 
  Hoc 
  enim 
  a 
  madi, 
  secunda 
  persona 
  imperativi 
  sumitur. 
  

   Inter 
  has 
  voces 
  differentia, 
  aliquando 
  sententiarum 
  contextu, 
  frequen- 
  

   tius 
  vero 
  vocis 
  labore 
  procedit. 
  Grammatici 
  leves 
  has 
  articulationis 
  

   differentias, 
  cum 
  duplici 
  ft, 
  vel 
  litera 
  h, 
  distinguere 
  tentant 
  ; 
  sed 
  vani 
  

   hi 
  conatus; 
  istae 
  vocis 
  differentiae, 
  chartae 
  commendari 
  haud 
  facile 
  pos- 
  

   sunt. 
  

  

  Concreta 
  nomina, 
  verbo 
  te, 
  facere, 
  hie 
  substantive 
  intelligendo. 
  duo- 
  

   bus 
  modis 
  formantur; 
  verbo 
  ista 
  syllaba 
  additur, 
  ut 
  mate, 
  amator, 
  

   amans; 
  aut 
  imperativi 
  secundse 
  person* 
  verbum 
  te 
  adhaeret, 
  ut 
  madi 
  

   (di 
  et 
  teidem 
  fere 
  significantes), 
  dummodo 
  alterum 
  verbum 
  sensu 
  non 
  

   repellat: 
  itaque 
  creator, 
  exempli 
  gratia, 
  dicitur 
  tete, 
  nam 
  ridiculum 
  

   esset 
  dicere 
  tetete, 
  quod 
  idem 
  esset 
  ac 
  actionis 
  factor 
  factor. 
  

  

  Solemne 
  apud 
  eos 
  est, 
  ut 
  too, 
  qui 
  (relativum), 
  quod 
  hujus 
  modi 
  nomi- 
  

   nibus 
  praeponant, 
  ut 
  too 
  mate 
  qui 
  amat, 
  vel 
  amans. 
  Ex 
  dictis 
  liquet, 
  

  

  23. 
  Nulla 
  verbalia 
  proprie 
  dicta, 
  verba 
  habere, 
  et 
  

  

  24. 
  Quos 
  sunt, 
  syllaba 
  addita, 
  verbum 
  significans 
  recipere. 
  

  

  25. 
  Adverbia 
  adjectivis 
  a 
  nominibus 
  non 
  alia 
  sunt. 
  Omne 
  adjec- 
  

   tivum, 
  igitur, 
  adverbiali 
  sensu 
  intelligi 
  potest, 
  ut 
  nheau, 
  bonum 
  ; 
  nheau, 
  

   bene. 
  Aliquando, 
  et 
  aliud 
  adjectivum 
  addere 
  licet, 
  nernpe, 
  theau, 
  

   omne, 
  ut 
  nheau 
  theau 
  bonum 
  omne; 
  quod 
  sonat 
  ut 
  apud 
  nos 
  bene 
  est. 
  

  

  En 
  puram,ut 
  puto, 
  linguae 
  Othomiticae 
  iinaginem 
  : 
  si 
  qui 
  Indi 
  illius 
  

   naturam 
  simplicem, 
  ornamenti 
  varietatisque 
  ergo, 
  vitiare 
  conantur, 
  

   quid 
  de 
  illis 
  parvi 
  momenti 
  adhuc 
  mutationibus 
  judicare 
  debeamus, 
  

   ex 
  Domino 
  de 
  Neve 
  audiamus. 
  " 
  Todo 
  lo 
  qual 
  no 
  pertenece 
  a 
  lo 
  

   substancial 
  precisamente, 
  ni 
  al 
  general 
  uso 
  de 
  todos 
  los 
  nativos, 
  sino 
  a 
  

   la 
  mayor 
  energia 
  con 
  que 
  hablan 
  los 
  mas 
  cultos, 
  por 
  lo 
  cual, 
  aunque 
  no 
  

   se 
  observaran 
  estas 
  reglas, 
  no 
  por 
  eso 
  dejaria 
  de 
  entenderse 
  lo 
  que 
  se 
  

   quiere 
  decir," 
  id 
  est, 
  " 
  Qu?e 
  quidem 
  mutationes 
  (nempe 
  litterarum 
  

   commutationes, 
  ut 
  / 
  pro 
  d 
  in 
  quorundam 
  verborum 
  praeteritis, 
  aliaeque 
  

   hujusmodi), 
  non 
  conveniunt 
  linguae, 
  sua 
  ex 
  natura: 
  neque 
  communis 
  

   loquendi 
  apud 
  Indos 
  usus, 
  eas 
  tolerat, 
  nee 
  fert. 
  Novae 
  haec 
  formulae, 
  

   elegantiores 
  ab 
  Indis 
  cultioribus 
  additae 
  sunt, 
  ornamenti 
  elegantiaeque 
  

   gratia; 
  id 
  tamen 
  illis 
  parvipensis, 
  nequid 
  detrimenti 
  sensus 
  linguave 
  

   accipiunt." 
  Quibus 
  in 
  verbis 
  initia 
  corruptions, 
  linguam 
  defprmantia 
  

   videmus, 
  nam 
  ut 
  ilia 
  melius 
  capiantur, 
  nos 
  illud 
  scire 
  debemus, 
  culti- 
  

   ores 
  ladinos, 
  hoc 
  est 
  Latinos, 
  eos 
  Indos 
  in 
  Mexico 
  vocari, 
  non 
  qui 
  in 
  

   vol.— 
  v. 
  3 
  Q 
  

  

  