﻿ON 
  THE 
  OTHOMI 
  LANGUAGE. 
  263 
  

  

  aliquandd, 
  cum 
  philologia, 
  quae 
  secreta 
  ilia 
  historiam 
  fugerunt 
  inveniat, 
  

   ac 
  doceat. 
  

  

  Si 
  enim 
  Othomitica 
  lingua 
  monosyllabica 
  dicenda, 
  multa 
  illi 
  homo- 
  

   phona 
  esse 
  verba 
  necesse 
  est; 
  et 
  sunt 
  quidem 
  ilia. 
  Vocalia, 
  non 
  

   aequali 
  sono 
  dicenda; 
  nee 
  intonationibus, 
  praeter 
  sonos, 
  Othomiti 
  indi- 
  

   gent. 
  Cum 
  vero 
  illae 
  plures 
  esse 
  nequeant, 
  nee 
  illis 
  homophona 
  omnia 
  

   verba 
  distingui 
  possunt. 
  Qua 
  propter, 
  ex 
  partium 
  dispositione 
  aliisque 
  

   circunstantibus, 
  verborum, 
  cum 
  lingua 
  voce 
  effertur, 
  significatio 
  pen- 
  

   det, 
  et 
  notis, 
  ilia 
  scripta, 
  ad 
  significationem 
  designandam, 
  opus 
  est. 
  

   Nostris 
  id 
  nos 
  litteris 
  praestare 
  non 
  possumus. 
  Itaque, 
  sua 
  illae 
  scrip- 
  

   tura 
  peculiaris 
  invenienda. 
  Ac 
  proinde 
  non 
  ex 
  Hebraei, 
  non 
  ex 
  Graeci, 
  

   nee 
  denique 
  ex 
  recentioribus 
  linguis 
  ilia 
  petenda. 
  Non 
  itaque 
  Otho- 
  

   mitorum 
  lingua, 
  ex 
  iis, 
  unde 
  Hebraea, 
  Graeca, 
  Latina 
  recentioresque 
  

   linguae, 
  fontibus 
  exivit. 
  Ex 
  dictis 
  illud 
  videmus, 
  non 
  monosyllabicae 
  

   nomen 
  linguam 
  earn 
  demereri. 
  

  

  Sed, 
  si 
  ita 
  esset, 
  suo 
  initio 
  omne 
  compositionis 
  genus 
  abhorruisset 
  ? 
  

   Et 
  quidem 
  cum 
  solum 
  quod 
  illi 
  est, 
  nempe 
  conjugandi 
  artificium, 
  ab 
  

   exteris 
  alienisque 
  receperit, 
  nulla 
  illi 
  sua 
  ex 
  natura 
  synthetica 
  forma, 
  

   ac 
  proinde, 
  nulla 
  hujus 
  generis 
  compositio. 
  Deinde, 
  cum 
  sinensium 
  

   lingua 
  monosyllabica, 
  unius 
  naturae, 
  ut 
  ita 
  dicam, 
  utraque 
  lingua 
  con- 
  

   sideranda, 
  atque 
  tunc 
  fieret, 
  ut 
  Othomitorum 
  ilia 
  sinicis 
  notis 
  scribi 
  

   posset 
  ? 
  Certum 
  id 
  ; 
  sed 
  et 
  illud, 
  sinensium 
  scriptura, 
  optime 
  excellen- 
  

   terque 
  praestandum, 
  si 
  opus 
  esset, 
  vidimus. 
  Quapropter, 
  nee 
  hisce 
  ex 
  

   partibus, 
  ut 
  monosyllabica 
  habeatur, 
  jure 
  Othomitica 
  spoliatur. 
  

  

  Bene 
  se 
  ita 
  res 
  habeant: 
  sed 
  quae 
  de 
  lingua 
  Othomitica 
  institutiones 
  

   sunt 
  scriptae, 
  aliter 
  videri 
  videntur 
  de 
  ea 
  eorum 
  auctores 
  cogitasse 
  ? 
  

   Nequaquam, 
  viri 
  gravissimi, 
  sed 
  aliam 
  ab 
  hac 
  illis 
  viam, 
  ut 
  se 
  expli- 
  

   carent, 
  eligere 
  placuit. 
  Ante 
  omnia, 
  illi 
  linguam 
  ut 
  scriptam 
  consi- 
  

   derarunt, 
  illi 
  et 
  etymologiam 
  et 
  orthographiam 
  adaptarunt, 
  deinde 
  

   illas 
  cum 
  orali 
  lingua 
  comparantes, 
  cum 
  unam 
  Niobem, 
  ab 
  alia 
  toto 
  

   aliquandd 
  ccelo 
  distinctam 
  vidissent, 
  ut 
  utraque 
  unam 
  facerent, 
  quod 
  

   aliter 
  non 
  poterant 
  explicare, 
  syncopen 
  appellarunt. 
  Ego 
  de 
  lingua 
  

   vocali, 
  illi 
  de 
  scripta, 
  ut 
  loquatur, 
  scripserunt. 
  Praeterea, 
  nori 
  in 
  rebus, 
  

   sed 
  in 
  verbis 
  formulisque, 
  illas 
  explanantibus, 
  eos 
  inter 
  et 
  me 
  est 
  dis- 
  

   cordantia. 
  Solemne 
  fuit 
  illud 
  de 
  Anahuacensibus 
  linguis 
  scriptoribus, 
  

   ut 
  eas 
  ad 
  Latinum 
  compararent, 
  totisque 
  viribus 
  coaequarent, 
  nee 
  id 
  

  

  