﻿ON 
  THE 
  OTHOMI 
  LANGUAGE. 
  267 
  

  

  et 
  tempore 
  et 
  dissertatione, 
  Deo 
  favente, 
  praestabo. 
  Una 
  alterius 
  aut 
  

   mater 
  aut 
  soror, 
  wide 
  ad 
  alias 
  oratio 
  et 
  mens 
  vertenda 
  sunt. 
  

  

  Nihil, 
  igitur, 
  in 
  novo 
  hoc 
  orbe, 
  hujus 
  modi 
  invento, 
  mens 
  statim 
  

   ad 
  antiquam, 
  venerabilemque 
  Confucii 
  linguam 
  advolat, 
  ac 
  curiositate 
  

   nimis 
  affecta, 
  earum 
  comparationem 
  instruere 
  desiderat. 
  Si 
  enim 
  

   Othomita 
  illius 
  roboris 
  ramus 
  avulsus 
  fuit, 
  Indos 
  illos, 
  qui 
  talem 
  ser- 
  

   monem 
  habent, 
  loquunturque, 
  aut 
  sinensium 
  filii, 
  aut 
  hospites 
  fuisse 
  

   credi, 
  vel 
  saltern 
  suspicari 
  possunt. 
  En 
  scopum 
  philosophise 
  dignum 
  ! 
  

   Utinam 
  haec 
  facta 
  investigare 
  et 
  has 
  linguas 
  comparare 
  mihi 
  liceret! 
  

   Sed, 
  me 
  miserum, 
  qui 
  linguam 
  sinensem 
  vix 
  extremis 
  labiis 
  degustavi 
  ! 
  

   Auxilio, 
  tamen, 
  istius 
  linguae 
  grammatices, 
  ab 
  illustri 
  viro 
  Abel 
  Re- 
  

   musat 
  compositae 
  et 
  in 
  lucem 
  editae, 
  aliquam 
  comparationem 
  hanc 
  lin- 
  

   guam 
  inter 
  et 
  Othomitam 
  tentare 
  audeo. 
  Pro 
  sinensi 
  loquetur 
  ipse 
  

   Remusatius; 
  ego 
  de 
  Othomita 
  solum 
  tractabo. 
  Ultra 
  petent 
  alii; 
  

   memorem 
  esse 
  me 
  decet 
  veteris 
  sententiae: 
  "ne 
  sutor 
  ultra 
  crepidam." 
  

   Operi 
  manum 
  admovere 
  incipio. 
  

  

  1. 
  De 
  lingua 
  Sinensi 
  ita 
  Remusatius 
  loquitur, 
  in 
  libro 
  lucidissimo 
  cui 
  

   titulus: 
  "Elemens 
  de 
  la 
  Grammaire 
  Chinoise" 
  (Edit. 
  Paris. 
  1822), 
  p. 
  

   35, 
  sect. 
  60. 
  "Les 
  mots 
  pris 
  separement, 
  sont 
  tous 
  invariables 
  dans 
  

   leur 
  forme 
  ; 
  ils 
  n'admettent 
  aucune 
  inflexion, 
  aucun 
  changement, 
  ni 
  dans 
  

   la 
  prononciation,ni 
  dans 
  l'ecriture." 
  Othomiticae 
  linguae 
  omnia 
  etiam 
  

   verba, 
  nulla 
  inflectione 
  mutantur, 
  et 
  ut 
  plurimum, 
  nee 
  diversa 
  effer- 
  

   untur 
  pronuntiatione, 
  nisi 
  quaedam, 
  non 
  multa 
  quidem, 
  quae 
  uno 
  modo, 
  

   cum 
  nomina, 
  alio 
  cum 
  verba 
  sonant, 
  ut 
  ma, 
  amare, 
  etnma, 
  amor, 
  quasi 
  

   na 
  ma, 
  ille 
  amor, 
  Gallice, 
  V 
  amour. 
  Vide 
  supra 
  quod 
  dixi 
  in 
  prima 
  

   parte 
  hujus 
  Dissertationis, 
  de 
  particula 
  na, 
  quae 
  articuli 
  vices 
  gerit. 
  

   Notanda 
  tamen 
  est 
  hie 
  differentia, 
  sinensem 
  linguam 
  inter 
  et 
  Othomi- 
  

   tam 
  ; 
  nempe 
  quod 
  prima 
  articulo 
  caret, 
  in 
  altera 
  nunc 
  saltern, 
  si 
  sic 
  in 
  

   veteri 
  lingua 
  non 
  fuerit, 
  multoties 
  invenitur. 
  

  

  2. 
  Ibid. 
  sect. 
  61. 
  "Les 
  rapports 
  des 
  noms 
  Chinois, 
  les 
  modifica- 
  

   tions 
  de 
  terns 
  et 
  de 
  personnes 
  des 
  verbes, 
  les 
  relations 
  de 
  tems 
  et 
  de 
  

   lieux, 
  la 
  nature 
  des 
  prepositions 
  positives, 
  optatives, 
  conditionnelles, 
  ou 
  

   bien 
  se 
  deduisent 
  de 
  la 
  position 
  des 
  mots, 
  ou 
  se 
  marquent 
  par 
  des 
  mots 
  

   separes." 
  Quae 
  eadem 
  omnia 
  et 
  evenire 
  in 
  Othomitiea 
  lingua 
  jam 
  

   vidimus, 
  ex 
  prima 
  parte 
  hujus 
  Dissertationis, 
  et 
  iterum 
  ex 
  annot. 
  D. 
  

   videbimus. 
  

  

  