﻿27 
  S 
  ON 
  THE 
  OTHOMI 
  LANGUAGE. 
  

  

  tudo 
  venit, 
  et 
  cum 
  extensionem 
  coelum 
  vocare 
  audit, 
  non 
  sublimem 
  

   illius 
  canentis 
  sententiam 
  "extendit 
  coelos 
  sicut 
  pellem" 
  recordatur? 
  

  

  Praeterea, 
  Othomiti 
  Diabolum, 
  mali 
  principium 
  auctoremque 
  habe- 
  

   bant 
  ; 
  eum 
  e, 
  (maleficum) 
  dicebant 
  ; 
  nescio 
  adhuc 
  tamen, 
  utrum 
  illi, 
  

   ejus 
  ministros, 
  quive 
  illi 
  fuerint, 
  ut 
  Mexicani, 
  qui 
  Bubones 
  (Tzcolotl). 
  

   Bubonum 
  duces, 
  Hacalecolotl, 
  i. 
  e. 
  Diaboli, 
  hominum 
  generi 
  quod 
  vo- 
  

   luntatem 
  pessimam, 
  infensam, 
  interpretes 
  significare 
  adjudicarunt, 
  per- 
  

   timerent. 
  

  

  Nulla 
  usque 
  ad 
  praesens, 
  in 
  Othomitorum 
  lingua 
  vestigia, 
  ut 
  cog- 
  

   noscamus, 
  utrum 
  Indi 
  isti 
  ccelum 
  terramque 
  animatos, 
  ut 
  Mexicani. 
  

   cogitabant; 
  neque 
  illud 
  invenire 
  possumus, 
  an 
  ut 
  Tarasci 
  Huastecique. 
  

   Astra, 
  Laresve, 
  quod 
  eorum 
  ex 
  Unguis, 
  licet 
  id 
  historia 
  ignoret 
  scimus. 
  

   adorarent. 
  Othomiti 
  enim 
  Solem, 
  Hiadi, 
  (lucescere, 
  lux), 
  dicebant: 
  

   .diem 
  Hiaizi, 
  (lux 
  paulatim 
  veniens); 
  stellas 
  vero 
  tze 
  (fulgentia 
  cor- 
  

   pora) 
  et 
  lunam 
  rzana 
  (corpus 
  rotundum 
  in 
  dimidias 
  partes 
  divisibile), 
  

   et 
  istius 
  cursu 
  menses 
  numeraLaat. 
  

  

  Populus 
  ille 
  numerabilis, 
  quia 
  parvus 
  erat; 
  ut 
  de 
  alio 
  Horatius 
  ceci- 
  

   nit, 
  eorum 
  ex 
  paucis 
  sunt, 
  qui 
  non 
  sese 
  matrimonii 
  foedere 
  cum 
  aliis 
  

   Indorum, 
  Hispanorumve, 
  vel 
  Africanorum 
  nationibus 
  miscuerunt. 
  

   Eorum 
  paupertas, 
  miseria 
  et 
  ignorantia, 
  non 
  minores 
  quam 
  abhinc 
  tri- 
  

   bus 
  saeculis 
  fuerunt; 
  eorum 
  lingua, 
  sine 
  dubio, 
  ad 
  multa 
  de 
  iis 
  est 
  illis 
  

   in 
  causa. 
  Faxit 
  D. 
  O. 
  M. 
  ut 
  illi 
  meliora 
  habeant 
  ! 
  

  

  Olim 
  quidem, 
  eos 
  qui 
  ad 
  Deum 
  e 
  medio 
  tollendum 
  ad 
  barbarorum 
  

   testimonium 
  appellabant, 
  ad 
  barbaros, 
  irrisionis 
  ergo, 
  Ludovicus 
  Racine, 
  

   poeta 
  Gallicus, 
  relegabat. 
  Viveret 
  nunc, 
  et 
  philologia 
  eum, 
  miris 
  de 
  

   rebus 
  quae 
  inter 
  barbaros 
  invenire 
  ac 
  detegere 
  potuit, 
  docuisset, 
  certe, 
  

   barbarorum 
  judicium 
  iste 
  non 
  recusasset, 
  illique 
  ab 
  eo 
  damnati 
  ex 
  tunc 
  

   non 
  fuissent. 
  Sapienter 
  Verulamius, 
  scientias 
  omnes 
  germanas 
  sorores- 
  

   que, 
  et 
  ab 
  uno 
  omnes 
  illas 
  arbore 
  ramos 
  pronuntiavit, 
  et 
  hoc 
  philologia 
  

   satis 
  probat. 
  

  

  