﻿ON 
  THE 
  OTHOMI 
  LANGUAGE. 
  279 
  

  

  UjijjeutriF. 
  

  

  Licet 
  ulterius 
  et 
  temporis 
  et 
  operis, 
  de 
  Othomiticae 
  linguae 
  scripto- 
  

   rum 
  historia 
  instituere 
  mihi 
  sit 
  in 
  animo; 
  quaedam, 
  tamen, 
  non 
  multa 
  

   quidem, 
  nunc 
  temporis 
  consideranda 
  sunt. 
  

  

  Atque 
  in 
  primis, 
  ut 
  melius 
  quod 
  a 
  me 
  scriptum 
  est, 
  judicari, 
  exami- 
  

   narique 
  possit, 
  ea 
  animadvertenda 
  sunt. 
  Verba 
  quae 
  duplicem 
  syllabam 
  

   habent, 
  quibusdam 
  Othomitis 
  ab 
  Indis, 
  duplici 
  syllaba 
  conjugari, 
  ut 
  

   nunc 
  fit 
  in 
  Tzecu, 
  et 
  videre 
  est 
  in 
  Joachimi 
  Yepes 
  opere 
  ; 
  ab 
  aliis 
  vero, 
  

   ut 
  Xilotepec 
  degentibus, 
  una 
  tantum 
  syllaba, 
  excepto 
  imperativo, 
  con- 
  

   jugari, 
  quod 
  Ludovicus 
  de 
  Neve 
  y 
  Molina 
  docet: 
  deinde 
  Lexica 
  ilia 
  

   ita 
  multa 
  nomina 
  scripsisse, 
  ut 
  quae, 
  cum 
  monosyllabica 
  sint, 
  dissylla- 
  

   bica 
  appareant, 
  quia 
  ex 
  nomine 
  et 
  particula 
  unum 
  nomen 
  coalescunt 
  

   et 
  formant, 
  ut 
  ex 
  sa, 
  vel 
  xa, 
  adjectivi 
  signum, 
  et 
  nhb 
  adjectivum 
  no- 
  

   men, 
  bonum 
  significans, 
  sanko 
  vel 
  xanhb 
  effecerunt. 
  Et 
  hac 
  de 
  causa, 
  

   dicunt 
  illi 
  scriptores, 
  multa 
  in 
  verbis 
  aut 
  nominibus, 
  aut 
  elici 
  aut 
  sup- 
  

   primi, 
  per 
  syncopen, 
  aliasque 
  figuras. 
  

  

  Deinde, 
  illud 
  evenit, 
  ut 
  ita 
  Othomitam 
  Grammaticam 
  explanarent, 
  

   utqui 
  vellent 
  omnia 
  per 
  Nebricenses 
  linguae 
  Latinaeinstitutiones 
  docere. 
  

   Quid 
  mirum? 
  An 
  non 
  idem 
  in 
  sua 
  de 
  Sinensi 
  lingua 
  grammatica 
  

   Pater 
  Varo 
  effecit? 
  Sed, 
  possibile 
  ne 
  est, 
  ut 
  monosyllabicam 
  illam 
  

   Othomitorum 
  linguam 
  esse, 
  illos 
  scriptores 
  fugisse 
  ? 
  Ita 
  fuit 
  ut 
  mul- 
  

   tos 
  de 
  Sinensi 
  scriptores, 
  mandarinum 
  inter 
  et 
  vulgarem 
  sermonem 
  

   distinguere 
  fugit; 
  primus 
  enim 
  qui 
  distinctionem 
  illam 
  animadvertit, 
  

   Pater 
  Premare 
  fuit. 
  Non 
  enim 
  antiqua 
  tempora 
  nostris 
  judicanda 
  

   sunt. 
  Quare, 
  adhuc 
  genuina 
  veraque 
  Othomiticae 
  linguae 
  grammatica 
  

   desideratur. 
  Faxit 
  enim 
  D. 
  O. 
  M. 
  ut 
  in 
  alicujus 
  Mexicani 
  mentem 
  

   voluntatemque 
  veniat, 
  ut 
  opus 
  illud 
  aggrediatur! 
  Facile, 
  optimeque 
  

   ille 
  sese 
  expediet, 
  si 
  Sinensis 
  Remusatii 
  grammatices 
  vestigiis 
  adhasreat. 
  

   Multi 
  enim, 
  ex 
  meis 
  concivibus, 
  ad 
  id 
  et 
  ad 
  alia 
  etiam 
  majora 
  apti, 
  

   capaces 
  que 
  sunt. 
  Nee 
  enim 
  nobis 
  desunt 
  viri 
  qui 
  Confucium 
  legunt, 
  

   intelligunt 
  que, 
  neque 
  ilia 
  Mexicanorum 
  ignorantia 
  tanta 
  est, 
  ut 
  qui- 
  

   dam, 
  qui 
  Mexicum 
  neque 
  geographicis 
  chartis 
  viderunt, 
  praetendere 
  

   audent, 
  et 
  quidam 
  Mexicani 
  degeneres, 
  (pudet 
  id 
  !) 
  venditant. 
  Quo 
  

   id 
  consilio, 
  nescio, 
  illi 
  scient; 
  fortasse, 
  id 
  volunt 
  dicere 
  quod 
  Pharisaeus 
  

  

  