( m) 



vormeii bestaan : balfaert of balvaert en balguard. Van 

 die twee raoet de laatste de oudste en echte zijn. De </ 

 kon vvel uitvallen, vooral wanneer zij uit h ontstaan 

 was, maer nooit ingeschoven worden. Balgvard {want 

 in balguard moet de u blijkbaar als v gelezen worden) 

 is dus de oude , balvart de jongere verkorte vorm. Hoe 

 nu balgvard als villae munimentum uit te leggen? Mij 

 dunkt, zeer eenvoudig, door te wijzen op een zeer be- 

 kend woord, dat in het Duitsch en Middellatijn uiterst 

 gewoon, en u, Vlamingen, Gentenaars vooral, niel 

 vreemd is. Ik bcdoel het woord, dat in het Middelhoog- 

 duitsch berccrit en bervrit luidde (met dezelfde uillaling 

 der keelletler), Mlat. berfridus, berfredus, belfredus, 

 balfredus, enz., enz.; vanwaar het Fransche beffroi en 

 uw Gentsche belfroety bet fort. Gij ziet, de vorm stemt 

 uitstekend overeen. Berchvrit was de oudste vorm. 

 Daarin hadden twee wijzigingen plaats, beide zeer ge- 

 woon in onze taal : 1" de wisseling van r in / voor eene 

 volgende consonnant, als in pelgrim van peregrinus; 

 2" de verplaatsing der r in vrit, waaruit verd ontstond , 

 even als men in Vlaanderen verde voor vrede zeide. Door 

 deze dubbele verandering, waarvan de eerste zich reeds 

 in lat. belfredus, balfredus vertoont, werd berchvrit tot 

 belchverd of belgverd, dat van zelf ook belgvard en balg- 

 vard kon luiden. In Lat. balfredus wordt de a reeds 

 ' aangetroffen. 

 » Op den vorm des woords is dus niets aan te merken. 



■ Op de beteekenis evenmin. Zie b. v. het Mhd. Wor- 

 ' lerbuch van Benecke-MiiHer, 1, 108, waar ierctwY ver- 

 ' klaard wordt door een toren, hetzij dan een beweeg- 

 ' bare liouten belegeringstoren, hetzij een vastgebouwde 



■ en dan natuurlijk steenen verdedigingstoren. Dus juist 

 > wat wij zochten : een Iocuk munltns, eene vosfe. 



