( 608 ) 
om de waarheid te zoeken, weet hoe gemakkelijk het 
vroeger der overwinnende gezindheden was, de nagedach- 
tenis hunner vijanden of slachtoffers te verduisteren of 
geheel uit te dooven. 
Hebben wij niet tot op onze dagen moeten wachten, om 
in den wijzen man van Gent, in Jacob van Artevelde iets 
anders te zien dan een oproerige brouwer en overmoedige 
volksverleider (1)? Worstelt de nagedachtenis van den 
Brusselschen martelaar Anneessens niet immer nog tegen 
miskenning, twijfel of kleinachting ? 
Hoe het zij, van de Kerels was ons geen ander aan- 
denken overgebleven dan het woord zelf, dat heden nog 
in den mond des volks de beteekenis heeft van eenen 
sterken, moedigen man. Men zegt nog een struische kerel, 
een knappe kerel, een felle kerel (2). 
Maar dat dit woord de geslachtsnaam was van een aan- 
zienlijk gedeelte der bewoners van Vlaanderen, zulks ver- 
moedde men nict. 
De eerste lichtstraal desaangaande schijnt opgegaan te 
zijn uit eene Latijusche kroniek, geschreven omtrent het 
jaar 1200, door Lambertus, pastoor te Ardres, in F ranscli- 
Vlaanderen. 
Deze zegt : 
« In dien tijd woonde er in het graafschap Gwynen, 
eene soort van lieden, gewapend met kolven (knodsen ), 
HAT OT SE IA 
la soif de Por 
as- 
(1) « C'est un tyran qui, pour satisfaire de viles passions, ri 
et la haing contre tout ce qui est noble, s'entoure de brigands is do 
sins, et ne se plaît qu'au milieu du pillage et des massacres. > Tel est, E 
résumé, le jugement porté pendant des siècles sur Jacques van Ame 
Jacques van Artevelde, par P.-A. Lentz, professeur à Puniversile Ge 
Gand, pp. 5 et 4 
(2) Kerel, dicitur de viro egregio et forti. Vredius, Fi. chr. 694. 
