(609 ) 
die men Colvekerlos noemde, naar dit woord Colf, dat in de 
taal des lands knods (massue) beteekend. Zij waren , on- 
rechtvaardig en ten ongelukke, door de heeren van Hammes 
onderjukt en in dienstbaarheid gehouden, enz. (1). > 
In den Reínaart de Vos, uitgegeven door J.-F. Willems, 
vindt men in de varianten, wijzende ontwijfelbaar op een 
onder handschrift, dus van de Kerels gewag gemaakt, als 
van trotsche lieden die de velden bewonen : 
Bladz. 25. Een kerel , hiet Lanfreit , woent hier bi. 
Bladz. 54. Mer L antfreit maecte [meeste crachte, 
¡was die edelste van geboorte. 
Bladz. ze Vuul kerel Lantfreit , sprac hi. 
Bladz. 7 Of hi La aritfreits honich at. 
Ende die keerle hem lachter deden. 
In het jaar 1847 heeft men een zeer oud lied ontdekt en 
uitgegeven , dat oogschijnlijk in voorleden eeuwen uit den 
mond des volks is opgenomen geworden. Het is een spot- 
lied tegen de Kerels en een strijdzang hunner vijanden, de 
ridders of leenheeren. 
In dit kostbaar lied, te lang om hier geheel te worden 
ingelascht, zijn vele trekken van den eigen aard en de 
zeden der Kerels bewaard. 
Lie hier de eerste en de laatste strofen ervan : 
Wi willen van den hee singhen : 
Si zijn van quader 
Si willen die as al 
Si draghen enen langen baert. 
Haer cleedren die sijn al ontnaijt ; 
Een hoedekin up haer booft gecapt, 
(1) Lamberti Ardensis ecclesiae presbyterì chronicon Ghisnense et 
Ardense, etc., uitgegeven door le marquis Godefroy de Menilglaise. 
Cap. XXXVI, d Colvekerlis, p. 87. 
