(610) 
t Caproen staet al verdrayt, 
Haer cousen en haer scoen gelapt 
Wronglen ende wy; broot ende caes, 
Dat eet hi al den dach; 
Daer om is de kerel so daes 
Hi etes meer dan hi mach. 
Wi willen de kerels doen greinsen, 
Al dravende over °t velt 
Hets al quaet pen si Hs 
le weetse wel bes 
Men salse slepen pa hanghen , 
Haert baert es al te sed ; 
Sine connens niet ontganghe 
Sine doghen niet hera die (1) 
In de kronijk van Vlaanderen, op last der Vlaamsche 
Bibliophilen door Serrure en Blommaert in 1859 uitge- 
geven (D. J, bladz. 159), vinden wij het woord Kerels eene 
enkele maal, namelijk waar zij den Franschen veldheer, 
Robert d'Artois, voor den slag der Gulden sporen, deze 
woorden, doelende op de Vlamingen, in den mond legt : 
« Ic duchte dat deze rustiers (rustres) ende KIERRELS 
bliven sullen alle voor onze voetganghers ende schutters. » 
In eene oorkonde van 1250, vindt men, onder den naam 
van Kerlistok, melding gemaakt van zeker recht dat de 
Kerels te betalen hadden (2). 
Door deze weinige inlichtingen PA heeft de heer 
Kervyn de Lettenhoven de wetten, zeden en daden der 
Vlaamsche Kerels schier volledig uit den nacht der tijden 
(1) Men vindt dit lied in as geheel, onder andere in de Nederlandsche 
Dichterhalle van J.-F. Heremans, r 37, en in de Nederlandsche Geschied- 
zangen van Dr J. van Vloten, p. 34 
(2) Zie O traduit a A.-E. Gheldolf, t. IL, pièces justifica- 
tives, p. 
