( 615 ) , 
grond bewonen welke eertijds door de Kerels is bevolkt 
geworden. 
Wat ons nog aan kennis ontbreekt, om met zekerheid 
de wetten en zeden der Kerels te beschrijven, zou men 
kunnen volledigen door aanvullingen uit de Angel-Saksische 
wetten; maar daarbij mag men niet vergeten, dat de An- 
gel-Saksen, na de verovering van Engeland, hun volksrecht 
merkelijk hebben moeten wijzigen en inkrimpen, om de 
overheid van den koning te versterken, aangezien zij te 
voren nooit koningen of waarlijk heerschende hoofden 
hadden gekend (1). 
De Kerels van Vlaanderen waren allen vrije mannen, en 
kenden geene slavernij noch ambtelijke onderschikking. 
Wat wij nu eene Gemeente noemen, hiet bij hen eene 
Minne, dit is vriendschap (2). Eenige of vele zulker Minnen 
vormden een Ambacht. 
Tot het beredderen der openbare zaken, kozen zij, bij 
algemeene stemming, hunne bestuurders, keurmans of 
keurheers. Dezen zaten insgelijks in de Vierschaar en von- 
nisten over misdaden en overtredingen. 
Telken jare, kwamen de afgevaardigden der Ambachten 
te zamen in eenen landraad , welken zij de Hoop noemden, 
om over de belangen van Kerlingaland te beraadslagen, en 
Vast te stellen welke geldelijke bijdrage elke Minne in den 
gemeenen schat zou te storten hebben (5). 
a a i 
(1) Non enim habent regem antiqui Saxon Beba 1. V. C. II. 
(2) « Le mot commune est relativement da cette chose s'appe- 
lait : Minne e » 
V. Derode, Ann. des F1. de Fr., t. VI, p. 96. 
(3) « Le Bois était une assemblée sobsluirés où se discutaient tous les 
intérêts politiques de la population flamande maritime. 
V. Derode, Ann. des Fl. de Fr., t. Il, p. 113 
