( 614 ) 
Deze schat diende niet alleen om het onderhoud der 
gemeene wegenissen en waterwerken te bekostigen ; maar 
hij was tevens eene kas van verzekering tegen brand en 
schipbreuk (1). 
De Kerels verbonden zich daarenboven onderling tot ve- 
lerlei doel in broederschappen, die zij Gilden noemden, 
en zwoeren elkander bij te staan en te helpen met goed en 
ed. 
Zij huldigden wel den graaf van Vlaanderen als hunnen 
wettigen vorst, doch ontzegden hem allen rechtstreekschen 
invloed op hunne zaken. 
Tollen van doorvaart en invoer, van den aard als dege- 
nen die wij nu dowanen, haven- of baanrechten noemen, 
betaalden zij gewillig ten voordeele des vorsten; maar van 
eene persoonlijke belasting op hunne hoofden, hunne wo- 
ningen of hunne akkers, wilden zij niet hooren. Inderdaad, 
volgens oud-Germaansch recht, was het betalen van allen 
persoonlijken tol een teeken van dienstbaarheid en sla- 
vernij. 
Moesten zij met de andere gewesten des lands in de 
kosten van den oorlog bijdragen, dan stuurde de graaf hun 
eene bede toe, en, na beraadslaging, vergunden zij hem 
uit den gildeschat eene zekere hoeveelheid marken zil- 
vers. — Deze wijze van geldvergunning aan de vorsten is 
in meest al de provincien van België in voege gebleven tot | 
het einde der verledene eeuw. 
De Kerels waren landbouwers, zeevaarders, visschers, 
koophandelaars of wevers. Zij woonden niet binnen be- 
(1) Carolus Magnus heeft in zijne Capitularien (a° 779, art. XIV) reeds 
deze onderlinge verzekeringen verboden. Zie overigens Kervyn de Letten- 
hove, Hist. de Fl., 1. Ier, p. 114. 
