(616) 
bovenal daaruit, dat de opstellers van dit formulier Latijn- 
sche letteren bezigden , welke slechts daar of omtrent de 
echte klanken der Saksische spraak konden verbeelden. 
Zien wij nu ter loops, welke rol deze Kerels van Vlaan- 
deren in de Geschiedenis onzes vaderlands hebben ver- 
vuld. 
Op het einde der 3% eeuw, stelden de Romeinsche 
keizers, Diocletiaan en Maximiaan, eenen zekeren Carau- 
sius aan, als bevelhebber over de zeemacht in de Noordzee, 
om de kusten van het Rijk tegen zeeroovers te bescher- 
men. Deze Carausius was een Menapier, dit is een Vla- 
ming, en zijne opvolgers voerden den naam van graven 
der Saksische kust. Hij maekte zich vrij van zijne onder- 
schikking aan het Romeinsche Rijk en veroverde een ge- 
deelte van het groote Britsche eiland ( Engeland ). 
Lappenberg, in zijne Geschichte von Engeland, zegt 
van hem : « Niet min invloed heeft Carausius uitgeoefend 
op de latere Germaniseering der Britten door de Saksen. 
Hij zelf was Germaan van afkomst en Menapier van ge- 
boorte. Indien hij de oorzaak niet was van de nederzetting 
der Saksen, zoo wel op de Vlaamsche als op de Britsche 
kust, begunstigde hij ze evenwel door zijn bondgenoot- 
schap met hen (1). » 
Deze Carausius is dus de eerste Kerel van Vlaanderen , 
wiens naam ons door de Geschiedenis wordt gemeld. In 
dezen naam ziet de heer Kervyn de Lettenhove zelfs eene 
Latijnsche vervorming van het woord Karlos. 
In alle geval, van dan af wordt er niet zelden gewag 
gemaakt van Saksen die de beide kusten der Noordzee, 
(1) Lappenberg, Geschichte von Engeland, t. 1, p. 45. > 
