(621 > ; 
Ondanks al de aanvechtingen hunner vijanden, hadden de 
Kerels evenwel tot het jaar 1119 hunne oud-Germaansche 
instellingen behouden; maar nu werd Karel van Dene- 
marken graaf van Vlaanderen. 
De meeste Kerels hielden het met zijnen tegenstrever, 
Willem van Loo, burggraaf van Yperen, naderen afstam- 
meling der Vlaamsche graven, en wiens moeder eene Ker- 
linne was (1). 
Willem van Loo werd overwonnen, en verzaakte, voor 
alsdan ten minste, zijne aanspraak op de kroon. 
Graaf Karel, bijgenaamd de Goede, schijnt het met zijne 
Vlaamsche onderdanen wel gemeend te hebben ; doch, ge- 
Woon aan het hof der Fransche koningen te verkeeren, en 
diep doordrongen van de feodale grondbeginsels, kon hij 
het gewis niet als wettelijk of verdragelijk achten, dat een 
gansch volk van landbouwers en arbeidende lieden, als 
vrije mannen, de zelfde rechten beweerde te bezitten als 
de ridders en edelgeborene heeren. 
Hij begon met zekere voorzichtigheid, doch ruca 
eenige pogingen te beproeven, om de Kerels de leenheer- 
schappelijke onderschikking te doen aanvaarden ; doch 
door zijne raadsheeren, vooral door zekeren Tancmar van 
Straten aangespoord, wilde hij eindelijk het machtigste 
maagschap der Kerels dwingen, zich dienstbaar aan de 
kroon, dit is slaaf (serf) van het grafelijk domein te er- 
kennén. 
Eenige Kerels, van het bedreigde geslacht, benamen 
nnen 
1) Deze Willem van Loo was kleinzoon van Robrecht-de-Vries door 
Philips; Karel van Denemarken was dit slechts door Adela. Zie overigens 
den volledigen geslachtsboom in Vie de Charles le Bon, parle Dr Wegner, 
traduit du Danois par un bollandiste, 
2% SÉRIE, TOME XXIX. 40 
