( 650 ) 
het lot had beslist : de vorstelijke macht zou voortaan 
geene andere wet dan den willekeur erkennen, en de 
staatsreden zou zelfs het aangeboren menschelijk recht 
verzwelgen. 
Nog eens liepen de Kerels te“wapen, in het jaar 1427. 
De hertog Philips van Bourgonje, ongetwijfeld spot- 
tender wijze bijgenaamd de Goede, wilde de bewoners der 
Ambachten nieuwe wetten opdringen, die geheel in strijd 
waren met hunne oude rechten. 
- Na eenige vruchtelooze pogingen tot overeenkomst, be- 
sloten de Kerels uit twee-en-vijftig dorpen tot den opstand, 
en brachten meer dan 8,000 man ten velde, onder bevel 
van Hanne Mettenbaerde (Jan met den baard ) en Arnold 
Kieken. 
De hertog zond 5,000 wel afgerichte krijgsknechten 
tegen hen af; doch zij sloegen dit kleine leger op de vlucht 
en veroverden de stad Cassel en het sterke slot Reneschure. 
Over deze nederlaag zijner lieden verbolgen, bracht de 
machtige hertog zulk ontzaglijk leger te zamen, dat de 
Kerels, overtuigd dat zij nutteloos zouden pogen weêr- 
stand te bieden, zich onderwierpen en de nieuwe wetten 
uit de handen des vorsten ontvingen (1). 
Na dit tijdstip gewaagt de Geschiedenis niet meer van 
gebeurtenissen, waarin de Kerels eene bijzondere rol 
vervullen. Wel blijven de Ambachten bestaan, wel be- 
houden de Kerels der omstreken van Brugge een eigen 
bestuur ; maar de weinige rechten welke zij tot het einde 
der vorige eeuw genieten, zijn hun door den vorst toege- 
(1) Zie het omstandig verhaal van deze laatste poging der Kerels, door 
A. Desplanque, in de Annales des Flamands de France, t. VIN, p. 218. 
