( 374 ) / 
per aerem discurrere videbantur. (Chron. Wormatiense, 
coll. de Ludewig, édit. Francf., 4720 , in-8°, t. H, p. 28.) 
Année 855. Mense octobri xvı kal. Novembr. per totam 
noctem igniculi instar spiculorum occidentem versus per 
aerem densissime ferebantur. (Tbid., l.c., p. 51.) 
Année 870. Aer totus rubore quasi sanguine perfusus 
enituit. Item nubes varii coloris per tres continuas noctes 
ab Aquilone ascendebant. Aliae ab oriente et meridie aeque 
veniebant, spicula ignea invicem sine intermissione mit- 
tentes. Tandemque in summitate coeli coeuntes et se quasi 
exercitus in praelio confundentes, non modicum timorem 
simul et admirationem cernentibus ingerebant. (Ibid., 
l. c., p. 35.) 
Aunée 903. Hoc anno mense Augusto stellae de coelo 
per noctem visae sunt decidisse. (Annales S. Quintini ye- 
romandensis. Pertz, t. XVI, p. 507.) 
Année 1095. Anno ab Inc. D. 1095, feria 4, luna 25, 
2. Nonis Aprilis, a noctis medio usque ad auroram stellae 
de celo cadere visae sunt. ( Hugonis Chron., lib. I, Pertz, 
t. X, p. 475.) : 
Année 1095. Anno Domini 1095, ac sequenti, id est 
1096, quaedam coelitus portenta seculis imminere, antea 
nec visa nec audita, signis frequentibus praesagabantur ; 
de quibus duo ponamus, ut de reliquis lidem certiorem ha- 
beamus. Species ignis in modum fulguris ad longitudinem 
hastae formatus, sed latior, clarissimo die et in ipso solis 
„fulgore discurrens, oculos intuentium terrore improviso 
percutiebat, et tamen nemini nocebat. Super haec quadam 
die, sole ad occasum ruente, et nubecula in aere nulla 
apparente, ignei quasi globi diversis aeris in locis emicue- 
runt, rursusque aliis in firmamenti partibus se condiderunt. 
Hoc quidam non ignem , sed angelicas fuisse opinabantur 
